de (foto-) avonturen van Maarten

Lichtjes in de stad

2011-12-27T18:21:00.000+01:00

Het is zo rond Kerstmis en Oud- en Nieuw in de stad altijd wel 'gezellig'. Dat wil zeggen dat er veel mooie lichtjes en versieringen zijn aangebracht. Altijd mooi! Het verlevendigd de stad weer een beetje.
Deze keer was er ook een 'lichtje' van mij bij.....
Misschien heb je hem al gezien: de poster van de Veiligheidsregio waarop hulpverleners en burgemeester van Rotterdam Aboutaleb de burger oproepen om een SMS dienst te aktiveren waarop men gewaarschuwd kan worden indien er gevaar dreigt. Een prima initiatief denk ik. De sirenes worden niet altijd gehoord......
Ik mocht de foto voor de poster maken en hieronder kun je de fases zien waarin de foto evolueert naar de uiteindelijke poster.
De poster hangt inmiddels in veel bushokjes en in verlichte reclamezuilen in Rotterdam.

fotoworkshop Sfeerfotografie

2011-10-16T13:15:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag hebben we met een grote groep fotografen een heerlijke dag gehad in de bossen van de Utrechtse Heuvelrug. Het ging om 'sfeer' in de foto's. Best een lastig onderwerp maar wel heel interessant. Iedereen heeft een ander gevoel bij sfeer en zie dat maar eens in een foto te vangen en weer te geven. Een uitdaging dus.....

Na een korte introductie met 'tips & tricks' en een opdracht, gingen we op pad, het bos in en daar viel al gelijk het nodige te zien en te fotograferen.

We werden verrast door het laatste restje ochtendnevel dat natuurlijk een dankbare aanvulling in de foto's bleek.

Vorig jaar hebben we deze workshop ergens in de tweede week van november gehouden. Helaas waren alle bomen toen al flink kaal en lag er veel blad op de bodem. Vandaar dat we dit jaar maar eens naar halverwege oktober zijn gegaan........met nog veel groen aan de bomen.......

Waar is de herfst gebleven?

Maar gelukkig lieten de deelnemers zich niet weerhouden door al het groen aan de bomen. De wat frisse ochtend in het bos deed de creativiteit prikkelen en al snel zag ik overal groepjes rond dode takken, hoge bomen en paddestoelen druk aan het fotograferen.

Sjaak probeert hier met wat kunstlicht uit een zaklampje een groepje paddestoelen wat beter uit te lichten. Dat bleek nog best lastig.....

Jan-Willem ontdekte een prachtige rups op een boomtak en merkt dat zo'n klein beestje een eigen willetje heeft. Maar na een goed uur had hij een prachtige plaat van deze bijna exotische rups. Het leek wel of hij even een uitstapje naar Costa Rica had gemaakt...... Niets was minder waar......gewoon in een Nederlands bos als je je ogen maar goed de kost geeft want deze rups verpopt zich in oktober om daarna als een nachtvinder tevoorschijn te komen. Na enig zoeken op internet vond ik hem terug: de rups van de Meriansborstel.

En daar waar ik altijd roep: "doe het eens anders...." liggen de onderwerpen voor het grijpen. Je moet alleen even 'zien' in plaats van kijken. Leuk om deelnemers daarop te attenderen en ze leren hoe de onderwerpen te zien......

Het is soms wel even 'tijgeren'.......

foto: Marjo

Na de lunch zijn we met elkaar een andere kant van het bos ingewandeld. Op zoek naar paddestoelen en ander klein spul.

Wat dingen uitgelegd over lichtval en compositie, scherptediepte en gebruik van een groothoek.

Heel leuk om dat 's avonds bij de nabespreking weer terug te zien.

Wat me op zo'n dag altijd veel plezier doet is dat, hoe gevarieerd de groep ook is en sommige deelnemers elkaar (nog) helemaal niet kennen, iedereen toch lekker met elkaar gaat fotograferen, ervaringen uitwisselt, tips geeft en zelfs elkaar de gelegenheid bied elkaars apparatuur te bekijken en uit te proberen. Geweldig!

Uiteraard stoppen we even bij de uitkijktoren om te genieten van het mooie landschap en de zon. Een heerlijke wandeling. Met uiteraard wat tijd voor experimenten en uitleg.

foto: Cock

Het weer was zelfs zo goed dat Sjaak hier zijn foto's uitzoekt op het terras.

Iedereen druppelde rond vier uur de tabaksschuur binnen, die we deze dag geheel voor onszelf hadden en overal zaten deelnemers hun bestanden door te bladeren op zoek naar hun mooiste foto van die dag. Dat viel soms best niet mee want er is heel veel mooi beeld geschoten. Kies er dan maar eens eentje uit.

foto: Marjo

Ik vind het altijd geweldig leuk om de resultaten onder ogen te krijgen van zo'n dag. Meestal kunnen deelnemers niet kiezen en komen met meerdere foto's aan. Tussen de foto's zit dan vaak een prachtige opname die ze niet direct kiezen. Maar o wat zijn die mooi en spannend.....reden om juist die foto te kiezen en te laten zien!

foto: Leendert

foto: Marjo

Het was een enerverende dag......een heerlijke zon bij een frisse temperatuur.....heerlijke boslucht, intensief fotograferen en een heerlijke wandeling door het herfstbos.....tja, dan wordt het sommigen teveel.......;-)

foto: Leendert

Maar een kop warme chocolademelk met slagroom doet wonderen om weer op lekker op temperatuur te komen....

foto: Leendert

foto: Marjo

foto: Leendert

Na de pannenkoeken gaan we de fotoselectie nabespreken.

Ik ben er van overtuigd dat velen zichzelf deze dag weer hebben overtroffen. Het kijken naar de selectie op het grote scherm is altijd een feest. De commentaren opbouwend en bewonderend. Iedereen kan trots zijn.....zie hieronder de resultaten van een dag heerlijk fotograferen met een geweldige groep.......

Andrea

Anneke

Bart

Cock

Dennie

Edwin

Emmy

Frank

Frits

Jan Willem

Jan

Jeanine

Joost

Karin

Kathleen

Leendert

Marja

Marjo

Patricia

Rien

Rob

Roelie

Sander

Sjaak

Thijs

Wim

Project Gulliver

2011-10-08T14:34:00.001+02:00

Ik ben al een poosje bezig met een aantal fotoprojecten. Dat moeten mooie fotoboeken worden met veel sprekende platen en een klein beetje begeleidende teksten. Soms liggen die projecten een poosje stil. Gebrek aan inspiratie maar soms ook gebrek aan mogelijkheden. Naast de boeken die ik nog moet maken van een aantal prachtige fotoreizen, blijven die projecten door mijn hoofd spoken.

Maar ik ben soms een beetje rusteloos.....dan spelen er nieuwe dingen door mijn kop die gaan broeien. Ik hoor wat, ik zie wat en dan begint het bloed te kriebelen.......

Zo ontstond "Project Gulliver"..........

"Vanmorgen liep ik even naar mijn auto en zag een leeg cola-blikje liggen. Rommel...... Ik hou daar niet van en wilde het oppakken om het in de vuilnisbak te gooien. Toen ik dichterbij kwam ontdekte ik iets wat ik nog nooit eerder had gezien. Maar het bestaat.......en we kijken er allemaal over heen....

Mijn voormalig leraar biologie riep altijd: "jullie kijken wel.......maar je ziet niks....." En ik roep dat ook wel eens tijdens de fotoworkshops.

Vanmorgen tuinde ik er haast zelf in. Opperste verbazing....Maar ik rende snel naar binnen, haalde mijn fotocamera en schoot.......

Snel even naar binnen om mijn objectief te wisselen en toen ik terug kwam lag daar alleen nog een leeg colablikje....."

Maar ik had mijn platen.......! En vanaf nu blijf ik om me heen kijken, want er is meer........."

Hoe graag had ik dit zelf bedacht.......Je ziet dat het niet kan en toch bestaat het....

Het idee komt van een Engelse fotograaf die inmiddels talloze scenes fotografeerde. Prachtig!

Ik wil hem niet na-apen maar dankbaar gebruik maken van zijn geweldige inspiratie om zelf ook op avontuur te gaan.

Zijn voorbeeld verdient navolging! Daar is het veel te goed voor.

Ik ga dus op zoek, blijf om me heen kijken en probeer het vast te leggen, misschien wel om bijna net zo'n mooi boek te maken als hij.

Oog in oog met......Sabrina

2011-10-08T13:45:00.001+02:00

De vaste lezers van mijn weblog kennen haar wel.....Sabrina! Al jaren mijn vaste model. Maar daarnaast een geweldige actrice en zangeres......een entertainer die elk feest een echt feest weet te maken.

Onlangs bracht ze haar debuut-CD uit met 12 prachtige nummers die ze op geheel eigen wijze heeft opgenomen.

Deze zomer vroeg ze me om foto's uit het archief die geschikt zouden zijn om te gebruiken op het CD hoesje.

Ik ben gaan zoeken en kreeg aldoende zicht op hoe het hoesje er uit zou kunnen gaan zien. Ik ben aan de slag gegaan met een aantal foto's, bewerkte ze in Photoshop en maakte een opmaak voor het hoesje.

Ik wilde de luisteraars die de CD voor het eerst in handen krijgen verrassen. Om Sabrina te leren kennen, moet je eerst maar eens naar haar muziek luisteren. Uit bovenstaande foto selecteerde ik dus een deel.....nieuwsgierig maken......!

Uiteindelijk bleef een hig-key opname over en met de tekst erbij was de voorzijde van de cd-hoes geboren.

Ook de CD zelf werd met deze foto bedrukt.

Op de achterzijde moesten de nummers en de credits geplaatst worden en zocht ik dus een foto met 'ruimte'.

Daarvoor koos ik onderstaande foto en volgde dezelfde bewerkingen als voor de voorzijde.

Uiteindelijk kon ik dit voorstel aan Sabrina voorleggen. Hier kon ze ideeen opdoen en kijken hoe we vanuit hier verder zouden gaan. Tot mijn grote verbazing was mijn werk al gedaan......Ze was helemaal enthousiast met mijn ontwerp en het bleef zoals ik het voorstel had gemaakt.

De CD is klaar en Sabrina mag trots zijn! Ik ben natuurlijk ook trots......in de eerste plaats op Sabrina ....... maar ook een beetje op het hoesje.....

Wil je meer zien van Sabrina, kijk dan eens op haar eigen website www.sabi-entertainment.nl waar je ook demo's van haar CD kunt beluisteren.

En heb je wat te vieren of te feesten? Dan weet je haar vanaf nu zeker te vinden!

Nieuwe wegen.......

2011-09-11T12:35:00.000+02:00

Kort geleden werd ik gevraagd om fotowerk te verzorgen voor een groot bedrijf dat zich bezig houdt met "ondergrondse infrastructuren zowel in Nederlands als in het buitenland" en "bovengrondse werktuigbouwkundige- en elektrotechnische installaties"........ Nou, daar kun je het dan mee doen.
Ik moest me dus eerst maar eens gaan verdiepen in wat dat allemaal inhield. Daar was eigenlijk geen beginnen aan.....wat een gigantisch bedrijf.....wat een mogelijkheden en technieken waar ik eigenlijk niets van af wist......

Wat me wel erg aansprak waren de grote machines, installaties en werk- en bouwplaatsen op de meest bijzondere locaties, en vooral de mensen die daarmee werken.
Van pijpleidingen door de woestijn tot zendmasten in Nederland. Geweldig!

Mijn eerste opdracht bestond uit het verzorgen van fotowerk voor een A4 folder die uitleg geeft over de werkzaamheden van een meetwagen. Deze wagen heeft alles aan boord om storingen, leidingbreuken en andere defecten op te sporen. Heel specialistisch werk dus.

Ik maakte een afspraak met Peter, de projectleider, die bij absolute toeval mijn oude buurman bleek te zijn! Hartstikke leuk om hem weer eens terug te zien!
Hij stelde me voor aan Fred en Raymond, de bemanning van de high-tech meetwagen en we reden naar de locatie toe waar zij de metingen moesten verrichten.
Daar kon ik gaan fotograferen....... maar wat........?

In korte tijd moest ik me dus bekend maken met hun werkzaamheden, inzicht krijgen in de technieken en daar een mooie plaat uit disteleren.......
Ik ben dan op zo'n moment heel erg afhankelijk van de specialisten en of zij hun kennis met me willen delen. Dat was gelukkig het geval en al snel vlogen de kilovolts en amperes me om de oren. Nou kan ik nog geen stekker aan een snoertje zetten dus van mijn kant ook heel veel vragen natuurlijk. Maar ze namen de tijd om me van alles uit te leggen en te laten zien. Reuze interessant hoor!
Overigens bleken Fred en Raymond toch een andere kijk op hight-tech te hebben dan ik....... :-)

Daarna aan het fotograferen gegaan. Natuurlijk de situatie op straat (ik had al een mooie panorama in gedachten voor in de folder), de werkzaamheden aan de kast, de metingen op straat en natuurlijk de meetwagen zelf. Dat alles ook nog graag even in een foto bij elkaar......

Het weer zat reuze mee en ik kreeg een prachtige wolkenlucht boven de mannen. Het licht was wel zodanig hard dat ik moest inflitsen. Met de groothoek kon ik een mooie beeldhoek maken die de voorkant van de brochure siert.

Een aangename kennismaking met een nieuwe tak van sport.
Ik ben weer een nieuwe weg ingeslagen en waar die me gaat brengen zie ik met spanning tegemoet. Leuk is het in elk geval zeker!

Fotoworkshop in de Millingerwaard

2011-09-10T17:24:00.000+02:00

Afgelopen vrijdag ben ik met een zeer enthousiaste groep fotografen weer eens naar de Millingerwaard gegaan om ons daar bezig te houden met dierfotografie en macrofotografie.

Het beloofde gelukkig deze keer een droge dag te worden en al vroeg verzamelde de groep zich in Millingen aan de Rijn waar we weer te gast waren bij Annet in de M'ooije Waard.

Onze vaste stek voor de workshop!

Zie maar eens iemand te vinden die bereid is om rond acht uur al de deuren voor je te openen en je te ontvangen met koffie thee en wat lekkers! Geweldig!

Na een korte uitleg met tips en trucks voor deze dag gaan we op pad. We rijden naar de Millingerwaard waar we op zoek gaan naar de grote kudde Konickpaarden. En we hebben geluk want we hoeven niet ver te lopen. De kudde staat rustig te grazen en behoedzaam komen we dichterbij. De eerste kamera's klikken al.......

Het spreekt voor zich dat je bij het benaderen van zo'n grote groep heel voorzichtig moet zijn. Geen onverhoedse bewegingen en rustig afstand houden. De paarden komen soms even nieuwsgierig bij je kijken en grazen om vervolgens weer verder te gaan. Voor sommigen een hele overwinning........maar het leverde wel hele mooi foto's op.

Het leuke van de workshops vind ik dat deelnemers onderling, ook al kennen ze elkaar nog niet, vaak heel behulpzaam zijn. Zo mocht Roelie even het nieuwe 120-400 mm objectief van Cock uitproberen.

Na geruime tijd tussen de Konick's te hebben vertoefd trekken we een stukje verder het veld in waar een kudde Galloway-runderen verblijft. Deze imposante dieren, met in hun midden een gigantische stier, zijn lekker aan het herkauwen en laten ons rustig naderbij komen.

En behalve fotograferen ook ruim te tijd nemen om te genieten. Even lekker zitten en kijken.........

Na een overheerlijke lunch in de M'ooije Waard gaan we de rubber laarzen en regenbroeken aantrekken: we gaan naar de westkant van de Millingerwaard bij Kekerdom waar een prachtig moerasgebied is waar, door de flinke regenval van de afgelopen maanden, de flora zich flink heeft kunnen ontwikkelen. Zonder kapmessen, maar met statieven en kamera's banen we ons een weg door het 'oerwoud'.

En en passant leveren we ook nog even een bijdrage aan het verspreiden van de nodige plantenzaden........

Aan het einde van een pad komen we een piepklein vennetje tegen, ontstaan door de forse regenval. Prachtige rode kleuren en supergroene kikkers. Hier kun je dus rustig een uurtje zoet zijn.

Hans was samen met Marjo de enige die al eerder naar de Millingerwaard was meegeweest. Verder hebben we deze keer een hele 'nieuwe' groep. Veel verwonderende gezichten en genietende fotografen kom ik tegen.

Gelukkig was eigenlijk iedereen wel goed voorbereid: laarzen en regenbroeken want je kunt hier behoorlijk vies worden. Helemaal niet erg want het levert weer mooie platen op.

Na deze inspannende middag strijken de deelnemers een voor een neer in de M'ooije Waard. Een lekker drankje en uitpuffen. Maar ook de twee mooiste opnames van die dag selecteren. En dat valt soms echt niet mee.

Uiteindelijk wist iedereen een aantal prachtige opnames te selecteren waar we er twee van uitzochten om na te bespreken.

Inmiddels had Annet een heerlijk diner voor ons gemaakt. Iedereen genoot van een overheerlijke varkenssate, zalmmoot of tortilla. Het befaamde 'Grand Dessert' was de ultieme afsluiting.

Daarna zijn we de foto's gaan nabespreken. Het werd al snel duidelijk dat iedereen zichzelf deze dag toch wel weer had overtroffen. De resultaten, van ieder een opname, spreken voor zich......

Andrea

Angelique

Antoinette

Cock

Cora

Ellen

Hans

Jaqueline

Lida

Marjo

Roelie

Sylvia

Fotoworkshop Macro-fotografie

2011-08-28T13:31:00.000+02:00

Afgelopen week zijn we met een gezellige groep op pad geweest voor een fotoworkshop Macro-fotografie.

Het weer was veelbelovend, het licht prachtig dus dat moest goedkomen........

In Rhoon hebben we een nieuw onderkomen gevonden waar we een gezellige ruimte tot onze beschikking hebben. Daar begonnen we met een korte uitleg.

Vervolgens zijn we naar de Rhoonse Grienden gewandeld. Helaas begonnen donkere wolken zich samen te trekken en het begon zachtjes te regenen.

Nou riep een wijs man ooit: "slecht weer bestaat niet.....!" maar voor sommige deelnemers was het toch wel even wennen. Gelukkig waren de meesten goed voorbereid met rainsleeves, regenhoezen, en regenkleding.

Juist de regendruppels gaven een extra dimensie aan de foto's, zoals later bij de nabespreking wel duidelijk werd.

Al snel hield het op met zachtjes regenen........en gingen de sluizen open.

Maar de echte die-hards laten zich natuurlijk niet uit het veld slaan.......

Donny heb ik een tijd geleden besmet met het GoPro-virus en hij neemt dat ding echt overal mee naar toe. Gewoon, voor wat bijzondere snapshots. Heel geinig!

Na de meegebrachte lunch op onze beginlokatie opnieuw er op uit om de regen te trotseren. Nu in een klein bosgebiedje in Rhoon-Noord. Klein, maar wel vreselijk mooi en buitegwoon geschikt voor een workshop omdat ik bij iedereen even langs kan lopen.

Rond vier uur had iedereen zich weer verzameld op ons honk om de resultaten van deze dag uit te zoeken en twee foto's aan te leveren voor de nabespreking.

Dit alles werd onderbroken voor een heerlijke Chinese maaltijd die door Marjo en Hans werd gehaald. Daar waren we dan ook wel aan toe......

Het was een heerlijke dag, veel enthousiaste gezichten, prachtige resultaten en de regen bleek toch absoluut een meerwaarde te hebben op de resultaten van de foto's.

Ik ben er van overtuigd dat bijna iedereen zichzelf weer heeft overtroffen, alhoewel niet iedereen zijn vooraf gemaakte plannen kon uitvoeren.

Maar als je naar de onderstaande resultaten kijkt, mag iedereen trots zijn! Bovenal was het een gezellige dag!

Anneke

Dennie

Donny

Grea

Hans

Karin

Kathleen

Lida

Marjo

Sander

Sylvia

Theo

heeeeel dichtbij......

2011-08-14T12:54:00.004+02:00

Soms lees je snel over nieuwsberichtjes heen.......soms komen ze wel heel erg dichtbij, voor sommigen dan...

Jasper en ik waren in 2008 in het meest noordelijkste dorpje ter wereld, Ny-Alesund op Svalbard, zo'n duizend kilometer van de Noorpool verwijderd. Natuurlijk moesten we even op de foto bij het standbeeld van Roald Amundsen, de ontdekkingsreiziger.

Ook dit jaar waren we terug op Svalbard. Omdat er helaas geen poolvossen rond het poolstation waren, zijn we daar dus niet naar toe gegaan.

Bij terugkomst in Nederland bleek dat er een ijsbeer was gesignaleerd in het poolstation op een wel heel herkenbare plek......

Het is dan ook niet voor niets dat we tijdens onze trips op Svalbard altijd een karabijn bij ons hebben. Het is simpelweg noodzakelijk als je daar buiten de bewoonde wereld gaat.... en dat ga je op Svalbard nogal snel...... Er wonen nu eenmaal meer ijsberen dan mensen op Spitsbergen.

Zelfs in Longyearbyen kom je mensen tegen met een geweer op de schouder. Bij de supermarkt staat een kast waar je je wapen even kan wegzetten als je je boodschappen gaat doen. Heel gewoon.....

Het was dus wel even schrikken als je, kort na je terugkomst het nieuws hoort dat een ijsbeer een groep mensen heeft aangevallen met een dodelijk slachtoffer tot gevolg.

IJsbeer verscheurt kampeerder op Spitsbergen

(Novum/AP) - OSLO - Een ijsbeer heeft vrijdagochtend op Spitsbergen een groep Britse kampeerders aangevallen. Eén persoon werd door het roofdier verscheurd, vier raakten gewond, zei een woordvoerder van de gouverneur van de Arctische archipel. De gewonden zijn naar een ziekenhuis in Lonyearbyen, de hoofdstad van Spitsbergen, gebracht.

Het gebeurt vaker dat ijsberen op Spitsbergen het gemunt hebben op mensen. Bezoekers van de onherbergzame archipel wordt aangeraden jachtgeweren mee te nemen wanneer zij de veilige stadsgrenzen van Lonyearbyen achter zich laten.

Een ijsbeer heeft vrijdag een groepje toeristen aangevallen op het Noorse eiland Spitsbergen. Een 17-jarige Britse jongen is daardoor omgekomen en vier anderen raakten ernstig gewond. Ook de ijsbeer is gedood. Dat heeft een woordvoerster van de lokale autoriteiten gemeld.

De slachtoffers maakten deel uit van een 13-koppig Brits reisgezelschap. Zij hadden hun kamp opgeslagen 40 kilometer van Longyearbyen, de belangrijkste plaats op Spitsbergen. "De beer viel de mensen aan in hun tent'', zei politiechef Erik Nygaard tegen Noorse media.

De groep waarschuwde per satelliettelefoon de hulpdiensten. Die waren binnen een uur ter plaatse. Voor de 17-jarige jongen kwam de hulp te laat. De gewonden zijn per helikopter overgebracht naar een ziekenhuis in Longyearbyen.

Laatste dodelijke slachtoffer in 1995

Op en rond Spitsbergen, dat circa 1000 kilometer onder de Noordpool ligt en 2500 inwoners telt, leven naar schatting 3000 ijsberen. De laatste aanval met dodelijke afloop voor een mens was 16 jaar geleden.

Een nieuwe uitdaging !

2011-07-27T20:21:00.002+02:00

Een nieuwe uitdaging op fotografisch gebied......zo kun je de kennismaking met UrbEx wel noemen. Fotomaatje Donny nodigde me uit om een dagje mee te gaan fotograferen. UrbEx, Urban Exploring, brengt je op vreemde, vaak schijnbaar ontoegankelijke plaatsen. Verlaten fabrieken, landhuizen, kastelen, scholen, noem maar op.

De objecten zijn soms moeilijk toegankelijk. Hoge hekken, prikkeldraad, muren enz. De groep van Don houdt er echter een 'code' op na die me wel aanspreekt: niets vernielen of forceren, alleen als je zonder sporen achter te laten het object kan benaderen is dat OK. Anders is het pech gehad.

Zo waren we tot de toegang van een kasteeltje uit 1641 slechts twee parkers verwijderd van de toegang, dat doen we dus niet....... een prima instelling denk ik.

Op deze dag waren een aantal locaties gevonden waar we wellicht konden fotograferen. Waar ik me vooral op verheugd had, het klooster, bleek helaas ontoegankelijk. Heel jammer natuurlijk, want dat had vast bijzondere platen opgeleverd. Een beetje verloren stonden we al vroeg in Belgie bij een prachtig gebouw met allemaal dichtgetimmerde ramen en dicht gelaste deuren. Helaas, maar er stonden meer locaties op de lijst want deze dag was goed voorbereid.

Op dus naar een oude pijpfabriek. Via een openstaand hek konden makkelijk naar binnen lopen. Ik moet zeggen dat ik me eerst wat 'ongemakkelijk' voelde. Terwijl links en rechts van me de kamera's al klikten moest ik echt even 'op zoek'.....
Afijn, groothoek erop, statief uitgezet en aan de slag. Je gaat op zoek naar structuren, lijnen, mooi licht. Niet flitsen maar liever bestaand licht met langere sluitertijden.

Vooral het gebruik van de LensBaby Composer is hier natuurlijk helemaal op zij plaats. Juist het verleggen van het scherptepunt is kan een foto meer dynamiek geven of er juist iets mysterieus van maken.

UrbEx vraagt ook om HDR fotografie. Ik heb me daar nog niet zoveel mee bezig gehouden maar het is wel iets dat absoluut mijn interesse heeft. Soms pep je de plaat net iets op waardoor ie iets krachtiger wordt, maar juist de opname doortrekken naar een bijna 'onmogelijke' weergave, de plaat surrealistisch maken, is iets wat ik wel spannend vind.
Daarbij ga je natuurlijk gauw 'over de top' maar dat vind ik nou juist wel leuk.

Met een serie foto's die in stappen zowel over- als onderbelicht worden om alle donkere en lichte partijen goed weer te geven wordt softwarematig een foto gecreeerd met een supercontrast. Alsof je in een filmdecor van Walt Disney staat....

Hier voorbeelden van de originele opname en de uitgewerkte HDR.

In het fabriekscomplex zijn helaas geen werktuigen of materialen meer aanwezig. Het is leeg en verlaten, maar daarom niet minder fotogeniek. De donkere ruimtes en gangen doen wat sinister aan. Hier en daar 'opgevrolijkt' door wat grafiti.

Een eenzame takel komt vanuit het dak naar beneden. Ik begin een serie te schieten vanuit verschillende hoeken om eens te kijken wat me nou het meeste aanspreekt.

Behalve de LensBaby Composer heb ik natuurlijk ook de LensBaby Scout met FishEye meegenomen. Op dit soort locaties geeft dat prima mogelijkheden.

In een ander gedeelte van de fabriek ontdekken we een muur waarlangs een waterleiding loopt die is gaan lekken. Het vochtige klimaat heeft er in de loop van de tijd voor gezorgd dat de muur is begroeit met mos, schimmels en varens. De natuur neemt langzaam maar zeker weer bezit van het gebouw.

Zo'n fabriekshal weergeven met een 14 mm groothoek is natuurlijk een feest. Ik maak twee opnames die ik zowel scherp als onscherp vastleg. De D3 maakt daar dan al 1 opname van. Met de HDR bewerking wordt het wel een heel spannende locatie.....

Achter in de hal is een trap die leidt naar een ondergelopen kelder. Hoewel het in eerste instantie een donkere niet interessante ruimte lijkt, valt er toch heel mooi licht naar binnen.

Het is tijd om even een boterhammetje te eten en daarna verder te gaan naar een volgende locatie. Helaas blijkt deze ook niet toegankelijk. Er staat nog een kasteeltje uit 1641 op de lijst. Dit blijkt echter in een woonwijk te liggen en het is nogal wat opzichtig om hier over de hekken te klimmen. Toch nemen we de gok, we hebben tenslotte niets kwaads in de zin....

Het prachtige kasteel, in 1641 gebouwd als onderdeel van een verdedigingslinie van de stad, is door een onderlinge strijd tussen gemeentelijke instanties aan een bijna onomkeerbaar verval begonnen. Een vriendelijke overbuurman, die verbaasd naar onze fotografische aktiviteiten komt kijken, verteld ons over de achtergrond van het kasteel.

In eerste instantie kan ik hier niet zo goed mijn draai vinden. Ik zou zo graag naar binnen willen maar alles is helaas goed afgesloten. Uiteindelijk vind ik details die ik de moeite waard vind. Toch wel erg leuke locatie.... ;-)

Op de laatste locatie kan ik echt los gaan en maakt het UrbEx gevoel zich helemaal meester van mij en mijn camera. Via een bijna onzichtbare ingang langs de weg kruipen we door het prikkeldraad en lopen over een verwilderd bospad dat ooit een statige oprijlaan was van een prachtig landhuis. Brand heeft het gebouw jaren geleden verwoest en de natuur neemt haar afgenomen grond langzaam maar zeer zeker weer terug.

Door hoge brandnetels en langs hoge omgevallen bomen komen we bij de villa en bijgebouwen. Een nietszeggend kapot raam blijkt van binnenuit een mooi beeld op te leveren. Al moet je wel heel voorzichtig zijn op dit soort locaties en goed om je heen en vooral boven je blijven kijken of het allemaal wel veilig is.

Wat een bijzondere dag...... spannend... vernieuwend....en het smaakt zeker naar meer.
Met heel veel dank aan Donny en zijn team voor de gastvrijheid en de mogelijkheden die ik vandaag weer heb ervaren.

dat eeuwige gevecht.......

2011-07-22T09:59:00.000+02:00

Al sinds jaar en dag is er een soort van strijd tussen de Nikon en de Canon fotografen. Waar dat vandaan komt? Ik weet het niet echt. Het is denk ik vergelijkbaar met de liefhebbers van Volkswagen en Opel of motorrijders en automobilisten.
Ik heb wel eens iemand horen zeggen: "You can with a Canon - wat met een Nikon nie kon......" ..... geweldig!
Ik vind het soms wel grappig, die fanatieke voorliefde voor je eigen merk.

Deze 'strijd' uit zich natuurlijk ook nog eens extra in de mooie zwarte objectieven met gouden randje van Nikon en de mooie witte objectieven van Canon.
Onlangs heb ik eens een Canon 400 mm in mijn handen gehad en ik moet zeggen dat het gewicht van dit objectief ten opzichte van mijn zware 200-400 mm wel erg prettig was.

Ik heb zelfs een zeldzame witte (hoewel Nikon hem grijs noemt ;-) 70-200 mm f.2.8 die inmiddels te koop staat.
Niet om de Canon gebruikers een oog uit te steken hoor.....

Hoewel mijn eerste echte spiegelreflex een Canon Ft-b was, waar ik vreselijk veel plezier aan heb beleefd, ben ik al weer heel lang erg blij met mijn Nikon apparatuur. Na de F4, de D1 en de D2 heb ik nu een D3 en kijk reikhalzend uit naar de verwachte D4. Ik verbaas me er steeds weer over hoe een perfecte kamera nog beter kan......

Op het internet kwam ik onderstaande foto tegen die me wel deed glimlachen..... het ultieme schaakspel, compleet te huur voor ruim $9000 per week......

foto LensRentals.com/PetaPixel.com

Tussen 78 en 79 graden Noord: Svalbard Expeditie 2011

2011-07-10T00:07:00.004+02:00

Na een zeer inspannende en enerverende week ben ik weer terug. Terug vanuit Svalbard. Ruim een week geleden stapte ik op het vliegtuig om vanaf Amsterdam via Frankfurt en Oslo naar Longyearbyen op Svalbard te vliegen. Doel was om een week rondom Longyearbyen te fotograferen en daarna door te vliegen naar het Internationaal Poolstation in Ny-Alesund in het noorden van Svalbard. Dat liep allemaal (helaas) iets anders maar desalniettemin werd het toch een buitengewoon mooie expeditie.

Hier vindt je vast een kleine reis-impressie met de eerste foto's.

Voordat ik een keuze heb gemaakt uit alle ruim 7500 beelden zijn we nog wel even verder.

Maar ik hou je op de hoogte op deze weblog!

Wil je de foto's wat groter bekijken, klik er dan even op.

Als ik tegen middernacht boven de eilandengroep vlieg strijkt het licht van de middernachtzon (het is hier nu 24 uur per dag licht!) over de vele gletsjers die Svalbard rijk is. Het is een sprookjesachtig gezicht en er gaat een golf van opwinding door het vliegtuig, dat voor het overgrote deel wordt bezet door wetenschappers die voor langere of kortere tijd onderzoek zullen gaan doen op deze eilandengroep.

Het uitzicht is onwaarschijnlijk mooi. Het is duidelijk dat de zomer hier is losgebarsten in al haar hevigheid. In de korte tijd dat hier de zon schijnt moet de natuur haar tijd inhalen.

Hier explodeert de zomer in al haar hevigheid! De temperatuur begint met regelmaat iets boven het vriespunt uit te komen en de toendra is verzadigd met smeltwater.

De bergen rondom de 'hoofdstad' Longyearbyen, waar ruim 1700 mensen wonen (!) zijn elk uur van de dag anders door het steeds veranderende licht.De zon draait wel rond aan de hemel maar blijft vrijwel constant op dezelfde hoogte staan.... Gelukkig heeft mijn slaapkamer goede verduisteringsgordijnen, alhoewel er van slapen niet veel zal komen........

Op heel Svalbard is geen boom te vinden, die groeien hier niet. Dat wil zeggen, zo lijkt het....Want niets is minder waar. Het groene plantje hierboven is de enige boom die hier groeit op ongeveer 1200 km vanaf de Noordpool: de poolwilg.....slechts een centimeter groot. Hier kun je over de boomtoppen lopen en er op liggen.

De prachtige bloemen bloeien dat het een lieve lust is en kleuren de toendra. De rendieren verliezen hun warme wintervacht en vogels nestelen op de toendra en in de bergen. Het is zomer!

Deze week zwerft er een illuster gezelschap over het grootste eiland Spitsbergen.....drie mannen met regenbroeken, kaplaarzen of stevige wandelschoenen, handschoenen en mutsen maar vooral met grote telelenzen......

Samen met Bart (onze Vlaamse vriend) en Jasper met wie ik hier al eerder was ben ik op pad om de prachtige natuur van Spitsbergen vast te leggen. We hebben plannen, we hebben wensen, maar we zullen ons moeten laten verrassen want Moeder Natuur valt niet te regisseren.

Spitsbergen is een plaats zonder tijd....tijd is er als je dat wilt.....als je op je horloge kijkt....(ik heb hem bewust niet meegenomen...;-) Prachtig licht dat 24 uur per dag de bergen, toendra en zee beschijnt. Maar dat neemt niet weg dat we ook af en toe even rusten en wat eten. Dan is dit toch zeker wel een hele mooie plek ..........

Elke dag zijn we wel op pad om op zoek te gaan naar de prachtige landschappen en vogels die op Svalbard te vinden zijn en op dit moment druk bezig zijn om te nestelen. De auto is daarbij een uitstekende schuilhut om de vogels op te zoeken en te observeren. Soms ook fotograferen we vanuit de auto maar het levert veel mooiere platen op om vanaf 'ooghoogte' te fotograferen.

Dat betekend vaak wel plat op je buik sluipen en kruipen naar de vogels toe, die zich hier overigens wel wat makkelijker laten benaderen. Maar de grond is nat en zompig door het vele smeltwater. Regenbroeken en -jassen zijn zeker geen overbodige luxe evenals goede waterdichte handschoenen want het is nog steeds maar net boven het vriespunt.

Met regelmaat stoppen we onderweg om te genieten van het prachtige uitzicht over het gletsjerdal waar Longyearbyen in ligt. Hier zit ik even op een heuveltje dat eigenlijk het vaste uitkijkplekje is van het sneeuwhoen. Elke dag gingen we kijken of ze er was......pas de vijfde dag lukte het ons om haar te fotograferen met de prachtige besneeuwde toppen op de achtergrond.

Haar zomerkleed begint door te komen maar ze is ook wat 'vuil' gekleurd door het vele steenkool dat hier aan de oppervlakte ligt. De bergen van Svalbard bevatten heel veel van het zwarte goud en er zijn meerder kolenmijnen te vinden.

We maken een boottocht door de prachtige fjorden van Spitsbergen en genieten van de prachtige uitzichten. De mooiste rotsformaties trekken aan ons voorbij en we worden vergezeld door drieteenmeeuwen, noordse stormvogels, zeekoeten en een enkele grote burgemeester.

Aan de horizon doemt Pyramiden op. Een Russische steenkolenmijn die ruim 12 jaar geleden vrij plotseling is verlaten. De mijnwerkers en bewoners van de kleine nederzetting in de wildernis van Spitsbergen lieten alles liggen waar het lag en vertrokken. Het is een spookstad geworden waar de stenen flats waar de mijnwerkers huisden, langzaam maar zeer zeker werd overgenomen door de natuur. De drieteenmeeuwen zagen er een vogelklif in en nestelen talrijk in de raamkozijnen.

Hier gaan we even aan land en lopen door de spookstad waar de versleten Russische vlag nog steeds wappert onder het toeziend oog van Lenin. Enkele gebouwen kunnen we in en ik maak hier mijn eerste 'urban exploring' foto's. In een later weblogitem zal ik daar nog wel eens op terugkomen als ik hier de foto's van heb uitgewerkt. Het was een bijzondere ervaring!

We varen na deze tussenstop door naar een gletsjer. De hoge gletsjer met zijn eeuwenoude ijslagen is buitengewoon imposant. Onderin is de druk zo groot dat het ijs wordt samengeperst en diep blauw en soms bijna zwart wordt. We varen langs de gletsjerwand die zeker wel vijftig meter hoog is.

Op de afgebroken ijsschotsen in het water zien we zeehonden en baardrobben liggen.

Tijdens het varen door de fjorden komen talrijke noordse stormvogels langszij en vliegen op ooghoogte met ons mee. Uiteraard een feestje om daar mooi beeld van te maken.

Bovenstaande foto heb ik gemaakt met de nieuwe LensBaby Scout met het fish-eye lensje erin.

Ik wilde daar graag wat mee experimenteren en dit soort momenten zijn hiervoor prima geschikt. Het blijft voor mij nog even aftasten wat ik er mee wil en kan en wanneer. Wel leuk vind ik......

Maar natuurlijk ga ik ook nog even proberen om mooi beeld te maken van een stormvogel. Prachtig zijn ze, deze miniatuur-albatrosjes.

Meestal eten we in het begin van de avond bij Kroa, een klein restaurantje in Longyearbyen waar ze een prima burger, steak, heerlijke vissoep, pasta's, salades enz serveren.

Wel even wennen aan de schilderingen op de muur (ijsberenjacht) en de talrijke zeehondenvellen aan de muur, het plafond en op de banken......

Na het avondeten brengt onze Svalbardse vriend Winjar ons naar een vogelklif waar talrijke zeekoeten, pappegaaienduikers, zwarte zeekoeten en brandganzen nestelen. Het is een tocht van ruim een half uur varen met de snelle boot van Winjar en daarna een steile klim naar boven met onze zware fototassen en statieven. Maar het is de moeite alleszins waard! Wat een prachtig uitzicht!

We worden verwelkomt door een grote burgemeester en we slaan ons kamp op, op de rand van de klif vlakbij de zeekoeten-kolonie.

Na gewend te zijn aan de diepe afgronden waar de zeekoeten nestelen zoeken we allemaal een mooi plekje uit en gaan fotograferen. De zeekoeten vliegen af en aan en het is verbazingwekkend om te zien hoe ze op de smalle richeltjes kunnen landen.

Heel veel moeite heb ik om een mooie plaat te maken van een sneeuwgorspaartje dat hun nest heeft in een holletje in de rotsen.

De volgende morgen gaan we ons richten op de alkenkolonie en de kleine jager en als eerste de noordse stern. Dit prachtige kleine witte vogeltje is een fanatiek wezentje die zijn nestje met veel durf verdedigt. Het ei, dat op de rostachtige grond wordt gelegd, is vrijwel onzichtbaar. Je merkt meestal wel dat je het nest nadert als je wordt aangevallen. Na enige waarschuwings-duikvluchten pikken ze zonder angst op je kop om je te verjagen.

Bijzonder aan dit kleine vogeltje is dat hij nestelt in het Noorpoolgebied en overwintert in het Zuidpoolgebied. Per jaar reist hij dus ruim 35000 km en ziet eigenlijk altijd daglicht......

Op het eiland Spitsbergen is een heel bijzonder 'gebouw': de Global Seed Vault, waar in 2008 ruim 100 miljoen plantenzaden vanuit meer dan 100 landen zijn opgeslagen voor 'als het ooit een keer mis gaat met onze planeet'...... de zaadbank wordt ook wel de Doomsday Vault genoemd......

foto internet: the Daily Green

Het is tijd om de klif te beklimmen waar duizenden alken wonen en nestelen. Het is een behoorlijke klauterpartij naar het gebied vanwaar we ze kunnen fotograferen. De rode cirkel geeft aan waar we naar toe geklommen zijn met onze zware apparatuur want je hebt hier absoluut je statief en teleobjectief nodig.

Dat lijkt misschien vanaf beneden niet zo hoog, vanaf de klif heb je toch een heel aardig uitzicht over de fjord en lijkt onze stoere fourwheeldrive ineens een klein modelauto'tje....

Grote zwermen alken vliegen rond de toppen van de berg, die door Bart al Mount Mordor werd genoemd.

Ik had in 2008 datzelfde gevoel toen ik hier was en bij de aanblik van de scherpe rotsen meteen moest denken aan een decor uit Lord of the Rings......

Bart, die nog een aantal meters was doorgeklommen, zie ik ineens naar me zwaaien en wijzen. Vriendelijk als ik ben zwaaide ik natuurlijk terug. Totdat ik in mijn ooghoeken ineens zag wat hij al lang had gezien..... een poolvos die langzaam maar zeker in mijn richting liep. Ik stond op ooghoogte en kon hem (of haar) dus prima fotograferen.

Hiermee werd de geannuleerde trip naar het Poolstation weer een beetje goedgemaakt. Deze komende week hebben we afgezegd omdat we vandaar de berichten kregen dat er dit jaar helaas geen poolvossen in de omgeving van het poolstation waren. Het nest was niet bevolkt dit jaar. Zo mooi als we ze in 2008 daar konden fotograferen....... Helaas lijkt het erop alsof Randy het niet heeft overleeft. Er zijn veel dode vossen gevonden en het lijkt op rabies. Uiteraard wordt hierna onderzoek verricht. Maar voor ons dus geen reden meer om nog verder naar het noorden te reizen......helaas. Laten we hopen dat het snel zal herstellen!

foto met dank aan Bart Vannieuwenhuyse

Een van de mooiste vogels (vind ik) is de eidereend, die talrijk broedt op Svalbard. Het dons van deze eend is een van de beste en warmste die er bestaat. De vrouwtjes hebben de prachtigste schutkleuren en ze zijn op de toendra vrijwel onzichtbaar. Je moet echt oppassen om er niet bovenop te gaan staan.

Aan de voet van de alkenklif waar we eerder al waren vinden we een paartje kleine jagers. Met deze vogel maakte ik in 2008 voor het eerst kennis op het Poolstation waar we aangevallen werden omdat we vlakbij een nest liepen. Als een team gevechtsliegtuigen vielen ze ons aan.

Hier vinden we een paartje dat nog moet gaan nestelen. Ze paren af en toe en zoeken een plekje voor een nest op de hellingen.

Heel voorzichtig, kruipend over de natte en koude toendra, mogen we ze een voor een tot op een paar meter benaderen en fotograferen. We mogen een hele tijd bij hen blijven liggen en storen zich niet aan ons. Zolang wij maar stil blijven liggen is alles OK. Totdat een poolvos hun territorium binnenloopt. Dan wordt er alarm geslagen......

De laatste dag van ons verblijf op Spitsbergen brengen we Bart om zeven uur naar het kleine vliegveldje op Longyearbyen. Zijn tijd zit erop en hij moet terug naar Belgie. Het was een aangename reisgenoot!

Jasper en ik rijden daarna naar een klein haventje waar Winjar al op ons wacht bij zijn boot. Hij zal ons naar een van de meest westelijk gelegen gebieden van Svalbard brengen waar we hopen op een ontmoeting met walvissen en walrussen.

Na een boottocht van bijna drie uur komen we aan op een van de mooiste stukjes aardbol waar ik ooit ben geweest.

Ik heb ook de nieuwe LensBaby Composer met Sweet 35 lensje mee en maak daarmee bovenstaande plaat. Je kijkt hier zomaar honderd kilometer ver weg......wat een prachtig landschap!

Op het strand liggen walrussen. Wat een onwaarschijnlijke ontmoeting met deze grote dieren. Ze zijn echt mega (ongeveer 2000 kg en drie en eenhalve meter lang.......)

Met de nodige voorzichtigheid (ze zijn sneller dan je zou denken) benaderen we de groep en kunnen we rustig fotograferen. Ze poseren gewillig voor ons en accepteren ons in hun midden.

We blijven zo laag mogelijk om geen dreiging uit te stralen. Dat werkt want ze vleien zich rustig in het zand. We luisteren naar hun snuivende ademhaling en af en toe hoor je een heel diep gegrom.

Het is buitengewoon indrukwekkend: we zitten op iets meer dan duizend kilometer van de Noordpool....ver, heel ver weg van de bewoonde wereld.......vlakbij deze imposante vertegenwoordigers van dit Arctisch gebied...... we voelen ons echt enorm bevoorrecht........!

Na wat schermutselingen tussen de grote dieren besluiten ze langzaam het koude poolwater in te glijden op zoek naar schelpdieren op de bodem die ze met hun borstelige snorharen probleemloos kunnen opzoeken. Overigens kunnen ze best lang en diep duiken. Ze blijven soms wel een half uur onder water en komen tot 100 meter diep!

We krijgen de gelegenheid om ze langs de kustlijn te fotograferen als ze in het water aan het spelen zijn, een wonderlijk schouwspel.....

Terwijl de meeuwen vechten om een plekje op een hele oude walvisvaardershut wordt het hoog tijd voor ontbijt........ ik denk dat ik ik nog nooit op een mooiere plek een beker yoghurt heb leeg gelepeld.......

Daarna kijk ik voorzichtig rond in de naaste omgeving. Voorzichtig.......want het is ijsberengebied en de walrus staat hoog op het menu van de Koning van het poolgebied.......

Naast de hut liggen wervels en een rib van een walvis.

Naast de oude hut ligt ook een geraamte van een walrus.

Inmiddels heeft Winjar verder op het strand een vuurtje gemaakt (het is tenslotte nog steeds rond het vriespunt) en heeft hij zijn netten uitgezet.

We warmen even op bij het vuur maar blijven alert. We willen zeker niet verrast worden door een ijsbeer. Maar we kijken ook uit naar de terugkomst van de walrussen. Het uitzicht is adembenemend!

Vlak onder de kust, voor onze neus, zwemmen een aantal dwerg vinvissen heen en weer. Toch altijd nog een meter of vijf lang. Misschien azen ze op de vis in het net van Winjar.......

We hebben zo onderhand het idee in een filmdecor te zitten.....het is zo onwaarschijnlijk mooi....

Jasper heeft het idee dat als hij vijftig meter over het strand loopt hij tegen het decordoek zal oplopen....Ik heb het idee op het 'holodek' van the Enterprise uit Star Trek te staan......het is haast te mooi om waar te zijn......

Aan het einde van de middag breken we kamp op. Terwijl onze apparatuur weer aan boord van de boot wordt gebracht, neem ik nog een klein beetje zand mee. Ik ken iemand die zand verzamelt van over de hele wereld en van dit punt zal ze nooit zand kunnen krijgen denk ik. Ik hoop dat ze er blij mee is...;-)

Jasper en ik besluiten om aan dek te blijven, buiten de hut. Het is koud en we krijgen regelmatig een plons ijskoud zeewater over ons heen maar de overlevingspakken bieden een goede bescherming. En ik kan die grijns maar niet van mijn b#k af krijgen!

Na een tijd varen vraagt onze schipper of we het leuk zouden vinden om nog even bij een gletsjer langs te gaan. Daar hebben we natuurlijk wel oren naar en we leggen aan op de ijslaag aan de voet van de enorme gletsjer. Als we op het ijs stappen staan we in een dikke papperige laag smeltend ijs. enigszins bezorgd vragen we aan onze gids of dit wel verantwoord is. 'Natuurlijk wel.....als je maar op de lichte delen blijft....en als je er door zakt heb je toch je pak aan......' Tuuuuuuuurlijk......!

We varen terug naar de haven van Longyearbyen na een onvergetelijke dag.......terugkijkend op een onvergetelijke week..... We hebben Bart vandaag gemist.....hij was goed gezelschap de afgelopen week, waarin ik ruim 7500 foto's heb gemaakt. Heel veel beeld om te selecteren en daarna uit te werken. Ik ga het combineren met het beeld van 'onze' poolvos Randy uit 2008 en met een nieuw project dat nog moet komen.

Svalbard is bijzonder....heel bijzonder en ik voel me een zeer gelukkig en bevoorrecht mens om daar zoveel moois te hebben mogen ervaren samen met mijn fotomaatje Jasper. We hebben weer veel meegemaakt en gezien. We hebben er van genoten!

Nieuwe Dreamnight-partner.....!!!!!!!

2011-06-12T18:21:00.002+02:00

Hoe meer parken er mee doen met de Dreamnight, hoe beter natuurlijk. We hebben er al 230 en er kunnen er nog meer bij. Nieuw dit jaar is Vlinders aan de Vliet. Een hele grote kas waarin een waar oerwoud is gemaakt en vele vlinders rondvliegen. Je waant je in een echt oerwoud met al die grote bladeren, bruggetjes en paadjes.

Zij wilden dit jaar voor het eerst meedoen met de Dreamnight en stagiaire Janis nam het voortouw om deze avond te organiseren. En wat heeft ze haar beste gedaan zeg! Het was een geweldig leuke avond met ongeveer dertien gezinnen.

Het was een weergaloos succes, niet in de laatste plaats door al die geweldige vrijwilligers die zich hebben ingezet om het de VIP's zo naar de zin te maken. En de kinderen en hun families genoten.

De avond werd 'officieel' geopend door een van de gasten. Die mocht een rood lint doorknippen en daarna kon iedereen naar binnen over de rode loper, echt feestelijk!

Meneer Prikkebeen had een doosje bij zich met oorkondes en stelde de kinderen allerlei vragen over vlinders. Als ze de vragen goed konden beantwoorden kregen ze een oorkonde waar ze zelfs hun handtekening op mochten zetten.

Er werden shows gegeven met roofvogels, een oude Amerikaanse brandweerauto stond klaar voor een rondrit, uiteraard met sirene, de politie en ambulanceauto's mochten van binnen en van buiten bekeken worden. Er waren gratis poffertjes en pannekoeken, er werden vlinders op de gezichtjes getekend en er was een leuke knutselhoek ingericht. Met paard en wagen kon een rondritje gemaakt worden. En de kinderen konden met hun favoriete roofvogel op de foto.

Het was een groot feest en iedereen genoot met volle teugen!

Aan het eind van de avond werd Janis nog even in het zonnetje gezet omdat ze dit allemaal zo geweldig had georganiseerd, samen met haar collega's en vrijwilligers. En terecht want ze hebben het geweldig gedaan!

Een geweldig team van Vlinders aan de Vliet bezorgde deze VIP's met hun ouders en broertjes en zusjes een geweldige avond. Hopelijk zijn ze er volgend jaar weer bij !

Dreamnight at the Zoo 2011 in Dolfinarium Harderwijk

2011-06-12T17:33:00.001+02:00

De vaste bezoekers van mijn weblog weten het wel...... elk jaar ben ik wel te vinden op een aantal locaties waar de Dreamnight at the Zoo is..... Een wereldwijde organisatie die in 230 dierenparken een avond verzorgt voor chronisch zieke en gehandicapte kinderen. Ik ben zo'n beetje de huisfotograaf en samen met goede vriend en bestuurslid Hanck gaan we elk jaar bij een paar parken op bezoek om eens te kijken hoe het daar aan toe gaat en ik maak hier dan weer een fotoverslag van.

Wil je meer weten kijk dan eens op de website: www.dreamnightatthezoo.nl en kijk vooral eens bij de foto's en de reakties.......

Dit jaar waren Hanck en ik in het Dolfinarium in Harderwijk. Omdat ze vaak op een afwijkende datum de Dreamnight houden kunnen we daar eigenlijk wel elk jaar naar toe. En het is altijd weer een feest. Wat een geweldig team! Wat een inzet en wat een enthousiasme! Geweldig......!

Ik wil je dan ook graag meenemen met dit fotografisch verslag van deze avond.

Bedenk dat iedereen hier vrijwillig en belangeloos aan mee werkt om het de kinderen naar de zin te maken en hen letterlijk de avond van hun leven te bezorgen.

Al vroeg staan er heel veel kinderen met hun familie voor de poorten te wachten. Als om zes uur de deuren opengaan wordt elk kind persoonlijk ontvangen en krijgt een VIP kaart. Want de kinderen zijn deze avond de speciale gasten en dat zullen ze weten ook!

Overal in de tuin worden de kinderen persoonlijk begroet, wordt er gratis wat te snoepen en te drinken uitgedeeld, zijn er gratis patatjes, ijsjes enz Ook het promotieteam van zusterpark Walibi in Flevoland is aanwezig en zorgt voor een kleurrijke entourage.

Natuurlijk zijn er op diverse plaatsen shows te bezoeken.

De Brandweer, Ambulancedienst en Politie zijn elk jaar aanwezig. Kinderen mogen in elk voertuig zitten en vooral natuurlijk de zwaailichten en sirene bedienen. Met de hoogwerker van de brandweer worden hele gezinnen mee naar grote hoogte genomen. Het is genieten.

Dit keer waren er een aantal Amerikaanse politievoertuigen met eigenaren in bijpassende uniformen aanwezig en dat leverde natuurlijk heel veel blije bezoekertjes op....

In de 'koepel' is aan het einde van de avond altijd de dolfijnenshow. Deze keer waren er heel veel rolstoelers en die mochten eerst naar binnen, inclusief hulphond. De wachtende kinderen kregen gratis snoep uitgedeeld.

De show werd geopend door een optreden van mijn grote vriendin (en vast fotomodel) Sabrina. Wat kan die meid zingen zeg!
Ze gaf een geweldig optreden en er werd uit volle borst meegezongen. De sfeer zat er al snel goed in en iedereen genoot!

Daarna begon de Droomvlucht, de dolfijnenshow van het Dolfinarium. Altijd lastig fotograferen want ik wil dan eigenlijk liever niet flitsen om de sfeer zoveel mogelijk te behouden.

Na de show gebeurt er in Harderwijk altijd iets bijzonders......iets vreemds....iets mysterieus......

wat het is kan ik niet uitleggen, daar zou je bij moeten zijn.....

Maar er gebeurt ineens iets met al die vrijwilligers die hier vanavond speciaal voor al die zieke en gehandicapte kinderen waren ......... Met een dweilorkest worden alle gasten uitgeleide gedaan naar de uitgang van het park en bij de hekken vormt zich een ware erehaag voor al die kleine VIP's....

Hier krijgen ze een tasje met kadootjes, een ijsje, een knuffel, applaus, een roos voor de moeders....Hier steelt een jongen in een rolstoel de show met een wheely tussen de erehaag. Er ontstaan spontaan polonaises, er wordt gedanst.

Een jongen op de schouders van een piraat steelt de show en heeft een avond om nooit te vergeten. Er wordt geknuffeld en zo hier en daar zie ik een traantje.......

Het is iets waar ik elk jaar weer naar uitkijk want hier gebeurt het.......hier barst de Dreamnight los in al haar heftigheid. Niks ten nadele over de rest van de avond, want die was al geweldig, maar dit is heel bijzonder...... hier maak ik dan ook mijn 'beste' platen.....dit is het "Dreamnight-gevoel' in optima forma...

En wat ben ik dan blij dat ik zo'n grote kamera heb om af en toe even achter weg te kruipen......

Kijk en geniet.......

workshop Sportfotografie met Soenar Chamid

2011-05-29T18:48:00.006+02:00

Afgelopen vrijdag moest ik zelf weer eens aan de bak. Na een uitnodiging van Nikon besloot ik om eens in te schrijven voor een fotoworskhop Sportfotografie welke gegeven werd door Soenar Chamid op Papendal bij Arnhem.

Zoals de meesten van jullie wel weten heb ik niet zoveel met sport maar aktiefotografie is wel mijn ding en dan maakt het me eigenlijk niet zoveel uit waarvan. Samen met nog ongeveer 12 andere fotografen werden we in de ochtend voorzien van een presentatie door Soenar waar hij vooral vertelde hoe en waar hij zijn foto's maakte. Hij vertelde over de omstandigheden, moeilijkheden, mogelijkheden en onmogelijkheden, zijn onderwerpen, modellen en opdrachten. Daarvoor reist hij heel de wereld over, de sportevenementen achterna. Daarvan kregen we een aardig kijkje in de keuken.

Na een uitstekende lunch (je zou er bijna topsporter voor worden) gingen we naar de atletiekbaan waar een drietal atleten voor ons als 'model' zouden fungeren.

Nikon had een aantal teleobjectieven ter beschikking gesteld voor deelnemers die daar nog nooit mee hadden gewerkt.

De drie atleten, die elk hun eigen discipline hadden (sprint, verspringen en hordelopen) begonnen met de warming up en dat gold natuurlijk ook voor de fotografen.....eerst even rustig warmdraaien.

Zoals bekend werk ik graag met wat langere sluitertijden en daar waren met deze snelle lopers mogelijkheden te over.

Soenar kwam bij iedereen langs om aanwijzingen en uitleg te geven. Zeker de grotere objectieven waren voor sommigen best wel even wennen.

Ik heb de meeste foto's gemaakt met mijn 70-200 f.2.8 en de 200-400 f.4, de laatste uiteraard voorzien van een 1pootje voor voldoende stabiliteit.

Behalve het rechte stuk, waar de lopers mooi recht op je af komen lopen of langs je heen zodat je lekker met de beweging kunt meetrekken, was een plekje in de bocht ook wel prettig. Wat een power hebben die gasten!

Rachel is de hordeloopster en haar discipline leverde voor mij een paar mooi strakke aktieplaten op.

Volgens mij is ze wel dertig keer over dat hekje gesprongen zodat we onze platen konden maken.

En dan ook nog graag een beetje beweging, zoals ik dat zo graag zie.....

Ik had de LensBaby mee genomen en toen de spikes werden aangetrokken heb ik deze plaat gemaakt waarbij de aandacht gaat naar de speciale loopschoenen.

Gregor deed de sprint vanuit de startblokken was ook een leuk onderwerp. Vanuit de concentratie vlak voor de start naar een enorme krachtsexplosie en weg is ie......

Gemaakt met wat langere en snelle sluitertijden.

Het verspringen is iets waar ik wel naar uitkeek. Niet zozeer het springen, alhoewel dat (zoals hieronder) toch wel fijne platen opleverde, maar juist het neerkomen wilde ik hebben.

Met veel opspattend zand met daarin een half verdwenen atleet met een verbeten gezicht.....

Bram zorgde ervoor dat ik op mijn wenken bediend werd zullen we maar zeggen......

Aan het einde van de middag sloten we af met hoogspringen. De lat op 1 meter 80, te hoog voor mij maar niet voor mijn kamera.

Het zweefmoment met concentratie op de lat......

En natuurlijk nog een LensBaby plaatje........Dat is overigens best lastig......zowel diafragma als sluitertijd handmatig instellen en dan ook nog handmatig scherpstellen op een bewegend onderwerp.

Het scherpstelveld daar neerleggen waar de concentratie is........

Daarna gingen we terug naar het congrescentrum om onze foto's te bekijken en een selectie te maken voor de nabespreking. dit alles onder het genot van een hapje en een drankje.

Rond de klok van half acht keerde ik weer huiswaarts met een tevreden gevoel.

Een vreselijke berg foto's waarbij het uitzoekwerk achteraf redelijk makkelijk was.
Bij dit soort sessies werk je voornamelijk op high speed en worden er veel foto's geschoten.

Daar zijn de beste snel uitgevist en de rest kan weg. Dan blijft er nog genoeg leuks over.......

Een leuke en leerzame dag met een verrassende kennismaking met de sportfotografie waar ik best wel wat meer aandacht aan zou willen besteden. Wie weet wat de toekomst gaat brengen.....

Nieuw speeltje uitproberen

2011-05-29T17:08:00.004+02:00

Jasper is ambulance-chauffeur en maakt als hobby schaalmodellen van hulpverleningsvoertuigen. Dat doet ie heel erg goed en zijn modellen zijn heel erg gedetailleerd. Voor een promotie mocht ik hem fotograferen. En waar kan dat met zo'n schaalmodel nou beter dan tussen de grote originelen.....

Omdat ik ook altijd graag een beetje een 'twist' aan zo'n foto opdracht geef gebruik ik met plezier een LensBaby Composer waarmee ik het scherpteveld kan verleggen. De trouwe lezers van mijn weblog kennen dat inmiddels wel.....

Sinds enige tijd heb ik er een nieuw modelletje bij: de Scout welke voorzien is van een uitneembaar fisheye lensje. De Scout is, in tegenstelling tot de Composer, niet verstelbaar.

Nu moet je met dit soort speeltjes natuurlijk niet uit de bocht vliegen vind ik, alhoewel er mensen zijn die niets anders meer gebruiken. 'Alles met mate!' zei mijn oma al.....

Maar, met het juiste onderwerp kan het wel erg leuke effecten maken.

fotoworkshop Avond en Nachtfotografie

2011-05-21T20:48:00.005+02:00

foto Sander Conen

Ik schreef er al eerder over: de twee fotoworkshops Avond- en Nachtfotografie waarover je een stukje terug wat over kunt lezen.
Er zijn prachtige platen uitgekomen en dat is natuurlijk geweldig. Maar wat mij zo blij maakt is het plezier waarmee beide groepen aan het fotograferen waren. Ik huppel van de een naar de ander om wat uit te leggen, te helpen met beeld en instellingen en dan samen kijken naar het resultaat.
Tijd om zelf te fotograferen gun ik me niet want ik hou me liever met de deelnemers bezig. Daar ben ik ook voor vind ik.......

Soms wordt er tijdens een workshop een groepsfoto gemaakt. Ik zou daar zelf eens wat alerter op moeten zijn want het is zo'n leuke herinnering.......Maar helaas vergeet ik het meestal.....
Gelukkig dacht Sander er deze keer wel aan en tijdens de tweede avond maakte hij deze leuke plaat bij de stoeltjes onder de lantaarn....... het is half vier in de nacht...geweldig wat een nacht!

reakties op de workshop roofvogelfotografie

2011-05-17T17:10:00.002+02:00

Dennie Wulterkens:

Roofvogels en zoveel méér!
Je schrijft je in voor een workshop roofvogelfotografie. Waarom doe je dat? Het leek mijzelf een uitdaging om een mooie foto te maken van een ontzagwekkend dier. Maar de workshop werd zoveel méér dan dat. Al bij het arriveren op de knusse boerderij wordt je meegenomen in de vriendelijk sfeer die er hangt en die je de hele dag niet meer loslaat. De goed gevulde koffietafel werd aangevuld met een bevlogen verhaal van Marijke, eigenaresse van de Roofvogelboerderij. Binnen een uur was mijn kennis over roofvogels aangevuld met essentiële informatie waarbij we tijdens het fotograferen goed gebruik konden maken. Het meer technische verhaal van Maarten was de perfecte aanvulling. Daarna kruipend door een weiland naar een vogel met de camera voor je neus. Op zoek naar een mooi portret. Het genot komt in twee delen: het is indrukwekkend op om zo’n korte afstand naast een geweldige vogel te liggen. En ’s avonds thuis blijk je fraaie opnames te hebben gemaakt waarbij je niet alleen onder de indruk bent van alweer de vogel, maar ook van jezelf! ’s Middags was een heel ander verhaal. Snel voorbijkomende vogel vastleggen op de gevoelige plaat is heel andere koek. Ik heb daarbij mijn camera moeten instellen en gebruiken zoals ik nog nooit eerder heb gedaan. Alweer zo’n positieve leercurve!
Tot slot nog even vermaakt worden door ooievaars en zelfs twee grote pelikanen, wie verwacht nou zoiets? Daarna met elkaar nog even gezellig nakaarten om voldaan naar huis te rijden. Het was een mooie, zonovergoten dag die zoveel méér bood dan ik had kunnen denken. Rijdend naar huis zag ik een buizerd op een hectometerpaaltje zitten. Nu weet ik waarom’ie daar zit en wat’ie denkt…….. Leuk toch?

Ik heb het nog staan vertellen aan Ben en Marijke. Ben was bijna verbaasd over de manier waarop wij ons als groep presenteerden. Daardoor kwam ik op het idee om eens te benoemen waarom zo’n gevoel van euforie ontstaat. En het is inderdaad het totaal aan indrukken, die allemaal positief zijn. Dat versterkt elkaar: mooi weer, gelijkgestemde mensen, het bijzondere voorrecht hebben om zo in de nabijheid te zijn van die bijzondere dieren, de bijzondere interactie (wie heeft nou een ‘close encounter’ met twee pelikanen….?), het verruimen van je kennis, het opwaarderen van je vaardigheden, de heerlijke ambiance met goed eten en drinken, kortom: een opeenstapeling van positieve indrukken. Daarom: het is zoveel méér dan fotograferen.
Ik begrijp zo goed wat je bedoelt met het feit dat je dit mensen wilt bieden. Ik probeer hetzelfde te doen met mijn duiken. Dan ben je ook op bevoorrechte plaatsen en gaan er veel dingen op die ook voor afgelopen donderdag golden. Maar wat ik daarvan heb geleerd: je kunt mensen wel positieve dingen aanbieden, ze moeten het zelf ook als zodanig ervaren. En dat is iets wat veel mensen in onze maatschappij zijn verleerd, is mijn mening.
Maar donderdag viel het kwartje op de juiste plek. Grappig dat je dat dan blijkbaar ook uitstraalt en ook leuk dat iemand als Ben dat weer oppakt.
Leuk dat je even in het album hebt gekeken. Ik stuur je bij deze ook nog even de foto van het dwerguiltje. Het leuke daarvan vind ik dat het me (diverse malen) is gelukt om het gras zo vaag op de voorgrond te krijgen.

Femke Stalpers:

Hierbij wil ik je ook nogmaals bedanken voor een superleuke dag!! Ik heb het echt heel leuk gevonden en ben verbaasd over mijn resultaten. Had niet verwacht dat er nog goede foto's uit zouden komen, maar het is gelukt. Als je volgend jaar weer gaat dan mag je mij vast inschrijven ;-)

Kathleen Gouw:

Ik wil nog even zeggen, dat ik een fantastische dag heb gehad en dat
iedereen die niet mee is geweest wat gemist heeft. De sfeer was leuk de
lunch was heerlijk. We hebben veel gelachen, kortom zeker voor herhaling
vatbaar.

fotoworkshop Roofvogelfotografie

2011-05-16T16:16:00.019+02:00

foto Dennie Wulterkens (Thanks!)

Roofvogels hebben altijd mijn interesse gehad. Eén van mijn eerste foto-onderwerpen met een spiegelreflex en een beetje telelens waren Ransuilen die hun roestplaats hadden gekozen op een begraafplaats vlak bij mijn huis.

Een paar jaar geleden was ik met mijn fotomaatje Michael een paar keer in de Oderdelta in Polen om daar de prachtige Zeearenden te fotograferen.

Het lag dus voor de hand om hiermee ook iets met de fotogroep te gaan doen. Roofvogels in het wild fotograferen is natuurlijk altijd een beetje een gok.......Maar onder de rook van Rotterdam hebben Marijke en Ben ruim 65 roofvogels en uilen waar mee gefokt en gevlogen wordt. De ideale plek voor een fotoworkshop!

Bij aanvang van de dag kwamen 12 fotografen naar de locatie waar we die dag te gast zouden zijn. Een warme ontvangst met koffie, thee en wat lekkers erbij, Jeanien bracht verse bolussen mee uit Zeeland en Marijke vertelde ons gepassioneerd over hun bezigheden en over de vogels natuurlijk. Daarna was het mijn beurt om met de groep de technieken voor deze dag door te nemen.

In de ochtend werden de verschillende roofvogels en uilen op het blok gezet en bij een voorzichtige en rustige benadering kon men heel dicht bij komen om prachtige portretten te maken. Iedereen had volop de ruimte en mogelijkheden om de vogels rustig te fotograferen. Soms werden vogels afgewisseld en kwamen er weer nieuwe voor in de plaats. Natuurlijk kreeg de imposante Steenarend volop aandacht.

Na een heerlijke uitgebreide lunch terug naar het veld waar er gevlogen werd met de verschillende vogels en uilen. Na een uitleg over hoe de vogels in vlucht te fotograferen kon iedereen zijn beste plekje opzoeken om de voorbijkomende vogels te fotograferen. Jeanien nam gelijk de gelegenheid haar buikspieren te trainen.....

Soms kwamen ze wel héél dicht bij........ Hieronder een korte foto impressie van deze dag.

De supersnelle sclechtvalk, die met snelheden van meer dan 200 km per uur zijn duikvluchten op de loer inzette, was een lastig onderwerp. Maar toch zijn er mooie platen uitgekomen. Velen hebben deze dag in elk geval hun grenzen weten te verleggen.

En als ze eindelijk de loer te pakken heeft lukt het iedereen wel om een plaat te maken. Als een volleerde filmster poseert ze met haar prooi.

De kers op de taart zijn de pelikanen die ons nog even komen bezoeken op het veld. dat wil zeggen, ze komen natuurlijk voor de eendagskuikens want die rare gasten met hun kamera's lopen eigenlijk alleen maar in de weg. Geweldig om eens zo dicht bij deze bijzonder dieren te kunnen zijn. Sommigen van de groep zitten alleen maar lekker te genieten en vergeten te fotograferen......ook prima natuurlijk! Want ook deze ervaring neem je mee naar huis, opgeslagen op je 'eigen harde schijf'.......

Het lijkt natuurlijk alsof ik hier een kuikentje uit die vreselijke grote bek van de pelikaan aan het redden ben maar niets is natuurlijk minder waar......hij gaat er juist in.....Dankjewel voor je leuke foto Kathleen!

Al met al een zeer geslaagde dag, zo was de algemene mening van de deelnemers. Waar sommigen dachten dat het alleen een soort 'vliegshowtje' zou zijn werden ze blij verrast met bijzondere kennismaking met de roofvogels en uilen van heel dicht bij waarbij er fotomogelijkheden ten over waren. Niet in de laatste plaats dankzij de welwillende en super enthousiaste medewerking van Marijke,Hielko en Ben.

Een dag wellicht herhaling verdiend..........

Fotoworkshop Avond- en Nachtfotografie

2011-05-15T12:55:00.007+02:00

Afgelopen maand heb ik een tweetal workshops gegeven over Avond- en Nachtfotografie. Voor velen een onbekend terrein en onbekend maakt onbemind! velen durven het simpelweg niet aan omdat de foto's vaak niet worden wat met er van verwachtte.
Ik vind het geweldig om juist bij weinig licht te gaan fotograferen en dus besloot ik om met twee groepen op pad te gaan.
In totaal zijn er 42 inschrijvingen geweest dus de interesse was er zeker.

We begonnen rond 1900 voor een uitleg met 'tips & tricks' op een van de meest mooie locaties in Rotterdam: de 32 verdieping van het World Port Centre op de Kop van Zuid.
Na de PowerPoint presentatie was er een uurtje tijd om de duisternis over Rotterdam te zien vallen. Na een fraaie zonsondergang gingen overal de lichtjes aan.

Tijdens het aangebroken 'blauwe uurtje' gingen we op pad om een aantal van te voren uitgezochte locaties te bezoeken en daar te fotograferen. Langzaam kleurde de hemel van zacht oranje naar lichtblauw en werd het donker.

De eerste stop was bij de SS Rotterdam die prachtig verlicht een mooi foto-onderwerp was. Sommigen ontdekten hierbij ook dat fotograferen vanaf een schijnbaar stevig ponton toch niet zo stabiel was als gedacht......al doende leert men.

Vanaf een viaduct boven de A15 fotografeerden we de voortrazende auto's met langere en kortere sluitertijden zodat duidelijk werd wat hiervan het effect is. En waar mogelijk gaf ik natuurlijk uitleg over instellingen en composities.

Als laatste van ongeveer 9 locaties fotografeerde we nabij het Feijenoordstation waar in een straat prachtige lantaarns staan met mooi gericht licht. Ik heb hier weleens een fotoploeg uit Duitsland met een splinternieuwe Porsche zien fotograferen en het leek me leuk dit met de groepen te herhalen. En bij gebrek aan een Porsche voldoet mijn Smart natuurlijk ook prima.

Twee bijzondere workshops waarbij we rond 4 uur 's nachts eindigden. Moe maar voldaan keerde iedereen huiswaarts met foto's waarvan men nooit gedacht had die te kunnen maken. Er zijn prachtige platen gemaakt en ik heb al heel veel mooie en bijzondere foto's gezien.

Doel is natuurlijk dat de deelnemers zelf ook eens er op uitgaan om het geleerde in praktijk te brengen, maar dat gaat zeker gebeuren, zo verzekerde een aantal me. Leuk!

Overigens heb ik tijdens deze workshops voor het eerst gefotografeerd met mijn nieuwe aanwinst: de Nikon P300, een simpele compactkamera die aangeprezen wordt vanwege zijn kwaliteiten bij 'slecht licht'. Ik kan zeggen dat ik er erg tevreden over ben, zowel over de resultaten als over het gebruiksgemak. Alle opnames zijn gemaakt uit de hand dus zonder statief......
Een heerlijk kamera'tje om bij je te steken en snel wat snapshots te maken.

mijn pijn in mijn hart........

2011-04-18T17:21:00.007+02:00

Zodra het zonnetje begint te schijnen beginnen bij mij de 'cabriokriebels'..... de temperatuur boven de 16 graden en de kap kan er af.... Toch staat er sind een paar dagen achterop mijn auto dat deze TE KOOP is...... met pijn in mijn hart, dat dan weer wel natuurlijk.....

Mijn trouwe Smart Roadster heeft me nu vijf en een half jaar overal naar toe gebracht en we zijn 120.000 km verder. Mijn foto-opdrachten vragen meer materiaal mee te nemen, denk alleen maar eens aan een softbox of een projectiescherm, en dat gaat niet in deze auto.
Vandaar dat ik ga overstappen naar meer ruimte en mijn Smart te koop heb gezet.
Dat me dat zwaar valt met dit prachtige voorjaar moge duidelijk zijn.....

Wat heeft deze auto je te bieden:

Deze Smart Roadster heeft 45 kW. Ongeveer 65 Pk die wordt opgebracht door een driecilinder motor van 698 cc. Dat betekend heel erg zuinig rijden met een gemiddeld verbruik van 1:18. Maar tijdens rustig cruisen of met constante snelheid op de rijksweg met gebruik van de cruisecontrol is een verbruik van zeker 1:20 mogelijk.
De power komt door ondersteuning van een turbo die de auto zijn pittige karakter geeft.

Omdat dit een van de laatste Roadsters was, werd de auto aangekleed met een Brabus pakket dat bestaat uit een speciale Brabus versnellingspook en handremhandvat alsmede verschillende carbonaccenten zoals rond de klokken en op de buitenspiegels.
Verder zitten er 17 inch aluminium Brabus-velgen onder op extra brede en lage banden.
Voor is dat 205/40 ZR 17 en achter 225/35 ZR 17.
Uiteraard is de Roadster voorzien van twee airbags.
(meer pasten er niet in :-)

De Smart is voorzien van twee extra klokken voor temperatuur en turbodruk. Er zit een autoradio met CD speler in van het merk Becker.
Hij is voorzien van mistlampen, goedgekeurde LED dagrijverlichting van Philips en in de dimlicht-units zit Xenonverlichting.

De Smart is altijd in onderhoud geweest bij de Smart-dealer in Capelle aan den IJssel en daarna bij Mercedes Auto Wust in Oud-Beijerland. Alle onderhoudsbeurten zijn altijd netjes en op tijd uitgevoerd en er hebben zich in vijf jaar geen bijzonderheden voorgedaan.

De twee hard kunststof dakplaten gaan achterin (op het motorgedeelte) in twee beugels waar ze veilig opgeborgen liggen. Veel last van wind in je nek heb je niet want de achterruit zorgt voor een windvang waardoor je al vrij snel open kunt rijden.
Voor in de auto is nog een kleine bergruimte waar net een kratje in kan.

Heb je interesse in onze Smart, mail dan even naar m.voorde@upcmail.nl
of bel naar 0653-186829.
Misschien rij jij dan binnenkort de zon tegemoet........

Redaktiekeuze op ZOOM.nl

2011-04-15T01:39:00.004+02:00

Enige tijd geleden alweer stuurde ik naar ZOOM.nl een foto in van het Noorderlicht die ik in 2008 maakte. Helaas zonder enig resultaat.... Totdat ik vorige week een mailtje kreeg van de redaktie van ZOOM met een verzoek om meer foto's van het Noorderlicht omdat met hier 'iets' mee wilde. Wat dat precies gaat worden weet ik nog niet......
Maar de opgestuurde foto's ontketende een behoorlijk aantal reakties van lezers/bezoekers van de website van ZOOM. En vervolgens werd mijn foto gekozen tot Redaktiekeuze.....
Kijk op deze link: http://zoom.nl/foto/1646880/natuur/aurora-borealis.html
Hartstikke leuk natuurlijk.....!

Beleving......

2011-03-17T12:49:00.010+01:00

We stonden op de toren van het Aurora Observatie Station. Hierboven zie je Sander en mij even rustig genieten van het spektakel dat zich boven ons afspeelde, de afgelopen week. De kamera's op statief met de juiste instellingen zodat we alleen maar de ontspanknop op de afstandbediening hoefden in te drukken. De andere leden van onze groep waren aan de andere zijde van de toren ook druk aan het fotograferen. Het was overal om ons heen!

Elke vijf minuten maakt een fotokamera op het dak van het gebouw, aangrenzend aan de toren een tijdopname met een groothoekobjectief, zodat de toren en de lucht goed in beeld komen. Als je dan even vijf minuten de tijd neemt om stil te staan, je weet natuurlijk niet wanneer de foto precies gemaakt wordt, heeft het thuisfront een leuk plaatje en kunnen ze je toch even zien. Daarnaast is het ook wel eens goed om alles even bewust op je in te laten werken. Niet alleen maar door dat vierkante oogje turen maar ook bewust Kijken (met hoofdletter K!). Weten wat je ervaart is heel belangrijk. Ik neem er in dit soort gevallen altijd bewust even tijd voor!

De enorme aktiviteit van Arora Borealis van de afgelopen week is ook vastgelegd door allerlei meetapparatuur. Sander wist deze grafiekjes van internet te halen die de aktiviteit van de afgelopen week weergeven. De bovenste grafiek is de 'normale' aktiviteit en hieronder zie je de enorme Protonen burst weergegeven die de grote groene heldere gordijnen opleverde die we mochten waarnemen. Maar ja, zo'n grafiekje haalt het natuurlijk niet bij de 'beleving' die je hebt als je het werkelijk aan de lucht voorbij ziet komen........

Tijdens ons bezoek aan het Observatie Station vorig jaar ontmoette ik Chad. Een Amerikaan die, samen met zijn vrouw Linnea, zijn hart verloren heeft aan het Noorderlicht en in de gelukkige omstandigheden is om in het Observatie Station te werken en elke avond kans heeft op de meest prachtige Aurora's en daar beelden van te maken. Een hele aardige vent en het was plezierig elkaar weer te ontmoeten. Hij herinnerde ons van vorig jaar als de 'Magnificent 7 Dutchies' die weer en wind trotseerden op de bizar koude toren bij temperaturen van minus 34 graden.

Vanmorgen kreeg ik van hem een link met een zgn Time Lapse filmpje. Enige honderden foto's zijn achter elkaar gezet en worden versneld afgespeeld. Hierdoor krijg je het effect van een filmpje waarop alles snel wordt weergegeven. je kent die filpmjes wel van bijvoorbeeld een druk verkeerspunt waar je auto's snel voorbij ziet komen, het snel donker ziet worden en de lichten van de stad aan gaan. Geweldig leuke techniek. Maar wat gebeurt er als je die techniek toepast op het Noorderlicht? Als je op onderstaande link klikt dan krijg je dit bijzondere Time Lapse filmpje te zien. Wat het voor ons zo bijzonder maakt is natuurlijk dat we er dit keer zelf op staan!

Je ziet dat zowel Sander als ik een rood lampje gebruiken. Soms heb je even wat licht nodig om speciale instellingen aan te passen. (alhoewel je natuurlijk de meeste instelllingen blindelings zou moeten kunnen doen....) Wit licht verblindt dan natuurlijk en met rood licht heb je net voldoende zicht en het heeft vrijwel geen invloed op je ogen zodat je niet elke keer weer aan het donker hoeft te wennen. Vanwege de tijdopnames wordt het rode hoofdlampje natuurlijk wel wat feller weergegeven.

Als je het hebt over 'ervaren' dan geeft dit filmpje wellicht nog het beste beeld dat het dichtst bij komt. Maar er gaat niets boven daar zelf te staan en vol verbazing te aanschouwen!

bekijk hier Aurora Borealis in de Time Lapse van Chad

enne..... zet vooral je geluid even aan..... ;-) Bbrrrrrrrrr.....!!!!!!

Chad, thanks for the TimeLapse movie!

licht over Abisko

2011-03-14T18:27:00.005+01:00

Ik ben weer terug uit het koude Zweeds Lapland waar ik samen met vier fotografen een week lang op pad ben geweest om daar de natuur te fotograferen maar vooral te hopen op een streepje Noorderlicht.
Vorig jaar was het ons helaas niet gegund. De zon-activiteit neemt echter toe deze jaren en we hadden dus goede hoop.
Het blijft echter altijd een gok: Moeder Natuur laat zich niet sturen......!

Overdag hebben we ons prima vermaakt door landschappen en natuur te fotograferen en wat uitstapjes te maken naar oa het IJshotel en een sledehondentocht door een prachtig natuurgebied.

De eerste avonden was het bewolkt, zwaar bewolkt met sneeuwval. Geen Noorderlicht dus. Dat wil zeggen, het was er wel maar voor ons door het dikke wolkendek helaas niet zichtbaar.

Dus zijn we tijdens de avonduren aan het experimenteren gegaan. Prachtig besneeuwde naaldbomen in het donker met invulflitsen en belichtingen uitproberen in een tunneltje vlakbij onze hut.

Later in de week klaarde het weer gelukkig op. Na een ontmoeting met de koning van het woud trok de hemel open en werden we verrast op een prachtig schouwspel waarbij soms de 14 mm nog niet 'wijd' genoeg bleek!

Het was een bijzondere week met onverwachte ontmoetingen en gebeurtenissen in een goed gezelschap. We zijn verwend....... nu kunnen we genieten van onze opnames.

Hierbij vast een klein voorproefje van wat we gezien hebben. Binnenkort volgt er zeker meer.

nieuwe natuur ? nee, dank u !

2011-03-02T02:56:00.012+01:00

We wonen nu inmiddels 12 jaar in de Hoekse Waard, met veel plezier. Ik hou van de polder. Bovendien is de Hoekse waard een van de Nationale Landschappen en dat is niet voor niets.... het is absoluut een prachtig gebied. Een van de parels van dit landschap ligt ten zuiden in het Haringvliet, het eilandje Tiengemeten. Op dit eiland woonden een handjevol boeren die enkele jaren gelden onteigend werden en moesten verplaatsen met huis, haard en veestapel....... Het eiland moest teruggeven worden aan de natuur!

Met het vertrek van de boeren namen de Schotse Hooglanders hun intrek op het eiland. Het moest ruig worden, dijken zouden worden doorgestoken zodat getijden invloed kreeg op het landschap, boerderijen mochten vervallen en dienen als schuilplaats voor vleemuizen. Wat een feest! Het is zowat mijn achtertuin en ik nam me voor om hier met regelmaat te gaan fotograferen.
Tijdens een koude winter in 2007 trokken Fred, Ruben en ik in alle vroegte als enigen over het eiland in een vliegende sneeuwstorm. Met de Hooglanders in het riet leek het alsof we een paar duizend jaar terug gingen in de tijd toen de Hoekse Waard nog een moerasgebied was. Dit was geweldig.......ruige natuur!

De buldozers, tracktors, landmeters, landschapsarchitekten en mensen die hadden doorgeleerd namen bezit van het eiland........ Er moest nieuwe natuur gemaakt worden. Ook dit wilde ik vastleggen. Ik wilde meemaken hoe het gestructureerde agrarische gebied weer wildernis werd.

De boerderijen beginnen te vervallen. Verlaten schuren waren soms moeilijk bereikbaar door ondergelopen gebieden en verdwenen wegen. Maar fotogeniek waren ze wel. Ik kon niet wachten totdat de muren zouden instorten en er slechts een ruine, bevolkt door vleermuizen, hazen en wie weet wat nog meer.......

Met een groep fotografen plande ik een fotodag op het eiland. Helaas bleek die dag precies samen te vallen met de officieele plechtigheid waarbij een graafmachine een gat in de dijk zou maken zodat het water kon binnen lopen en bezit nemen van een deel van het eiland. Een feesttent, catering, mannen in pakken, vrouwen op hoge hakken, en hoedjes, slingers, toeters en zelfs een kameraploeg uit Frankrijk die uit mijn mond wilde horen waarom juist ik het eiland zo bijzonder vond..........
Hoe kun je het plannen.......

Helaas bleek de beheerder van het eiland een geheel andere gedachte te hebben over nieuwe en ruige natuur. Nadat ik een tijdje niet op het eiland was geweest, er waren even andere prioriteiten en ik was de desillusie op de dag van de opening nog niet helemaal vergeten, ging ik weer eens kijken. In plaats van zandpaden en doorwadingen, moerasgebieden en rietlanden, zilverreigers en zeearenden in de lucht trof ik kaarsrechte asfaltpaden met keurig geplante boompjes aan met kilometers prikkeldraad.
Dat is fijn voor de dagjesmensen die vanuit de grote stad op zondag met fietsendragers en picknickmanden naar het eiland komen om de natuur te ervaren.
Dan is het natuurlijk niet fijn als je langs de Schotse Hooglanders moet fietsen die misschien ook wel eens op je fietspad poepen. Nee, die moeten daar zeker wegblijven.
Natuur is mooi, maar wel achter een hekje.......

De vliedberg, midden op het eiland, waar vroeger het vee in veiligheid werd gebracht als het een keer hoog water was, werd ook in ere hersteld. Maar wel met een glooiend betegeld pad zodat ook rolstoelgebruikers konden genieten van het eiland. Jammer alleen dat het dijkje rondom de vliedberg net iets te hoog is om vanuit je rolstoel van het landschap te genieten. Ja, nieuwe natuur is mooi maar dan wel graag een beetje georganiseerd en netjes........

Langzaam maar zeker werd het eiland bevolkt door allerlei organisaties die meenden daar thuis te horen. Kijk, een mooi bezoekerscentrum kan ik daar plaatsen. Als je vanuit de grote stad 'nieuwe natuur' zoekt, moet je op zijn minst weten waar je die moet zoeken.
Direkt achter het bezoekerscentrum ligt het Rien Poortvliet-museum. Nou, kan ik me ook nog wel wat bij bedenken. Geen verkeerde plek maar je moet wel de overtocht naar het eiland willen maken.
Ook is er een 'herberg' en natuurcamping op de oostpunt van het eiland. Prima, want overnachten op dit eiland is zeker de moeite waard.

Maar inmiddels is er ook een boerderij geheel gerestaureerd en bevolkt door patienten van een psychiatrische instelling zodat ze weer lekker rustig kunnen wennen aan een terugkeer in de maatschappij........ tuurlijk........!
Precies daar waar men juist van de landbouw af wilde en boeren moesten verkassen of ze wilden of niet, staat nu het Landbouwmuseum met veel oude en nieuwe landbouwwerktuigen in opnieuw een gerestaureerde boerenschuur. Best de moeite waard maar wat heeft dat nou met nieuwe natuur te maken.

Ik had gehoopt op een gebied zoals bijvoorbeeld de Millingerwaard. Daar lopen nauwelijks paden. De natuur gaat daar zijn gang en er lopen Galloway-runderen en Konikpaarden. Soms staat het water wat hoog en als je ergens kunt lopen dan ben je welkom om je eigen pad te maken, soms door de blubber, soms door de hoge begroeing van moerasgebieden. Hier fotografeerde ik mijn eerste ijsvogeltje......
Dit had ik in gedachten voor Tiengemeten........helaas......

Het kan nog erger....... afgelopen week stond er in ons plaatselijke sufferdje dat men het onzalige idee heeft opgevat om op Tiengemeten een 'natuurspeelplaats' te gaan maken. Kunstmatig aangelegde eilandjes in een watergebied met 'thema-speelplaatsen' Zodat de bleke stadskindertjes, die een koe nog niet van een cavia kunnen onderscheiden, de nieuwe natuur kunnen ervaren.

Er moet een soort natuurlijke speeltuin komen waar kinderen hutten kunnen bouwen, zeerovertje of cowboytje kunnen spelen. Want dat schijnt ook nieuwe natuur te zijn...... Ja, dan maken ze eens mee wat het is om in een echte boom te klimmen. En misschien zien ze nog wel een haas maar ik denk dat die bij de aanblik van busladingen schoolklassen, zijn eigen pad heeft genomen......

Misschien zie ik het allemaal wel een beetje te somber in. Ik gun echt iedereen een natuurbeleving. Maar het idee van het eiland teruggeven aan de natuur is geindigd in een soort veredelde Center Parcs Plaza maar dan zonder overkapping.

Ik had vroeger een oom, onderwijzer en buitengewoon kundig met flora. Van hem heb ik geleerd om door het gras op zoek te gaan met een vergrootglas naar kevertjes en torretjes, leerde van hem planten te determineren maar vooral te genieten van natuur. Hij kon geweldig vertellen en van hem heb ik mijn voorliefde voor die natuur gekregen.
Mijn leraar Biologie op de MAVO wakkerde dat vuur alleen nog maar aan. door met elkaar de polder in te gaan en te leren welke vogels er vlogen
en nestelden, en welke planten giftig of eetbaar waren. Dat was natuur!
Zou je die liefde ook verkrijgen door hutten te bouwen en verbrande knakworsten te eten in de 'nieuwe natuur' ?

Ik weet het niet, maar van mij hoeft het niet meer. Ik laat Tiengemeten maar even voor wat het is. Nieuwe natuur? Nee, dank u wel !
De Amerikanen begrijpen het wel: "God schiep de wereld, maar de Nederlanders maakten Nederland....." Ik ben bang dat ze gelijk hebben......

Wie het prachtige boek van de Kabouter van Rien Poortvliet kent, weet het.... de kabouters zijn ongerust, krabbelen zich onder de puntmuts en vragen zich, samen met mij af wat nou eigenlijk echt 'nieuwe natuur' is..........
De 'oproep der kabouters' is meer realiteit dan ooit, zeker onder de populatie op het eiland Tiengemeten....... ik leef met ze mee.....

een beladen foto-opdracht

2011-03-02T01:37:00.003+01:00

Mijn fotowerk voor de Veiligheidsregio Rotterdam Rijnmond brengt me vaak in bijzondere situaties. Dat ik ooit een uitvaart zou moeten fotograferen stond niet in mijn boekje.......
Maar toen de direkteur van de Veilgheidsregio Don Berghuijs in januari na een kort ziekbed overleed, kreeg ik de opdracht om de wake en de uitvaart vast te leggen.
Een opdracht met een dubbel gevoel. Natuurlijk was ik vereerd om als enige fotograaf de uitvaart te mogen vastleggen. Aan de andere kant voel je jezelf wel heel erg lopen om emotie en eer tijdens de plechtigheid vast te moeten leggen..

Maar als dan eenmaal de erewacht van ruim 100 VRR functionarissen staat en de ere-escorte van 12 motoren van de politie bij de Laurenskerk in Rotterdam arriveert moet ik aan het werk en probeer ik zo goed mogelijk de plechtigheid te registeren.

Het binnendragen van de kist is buitengewoon indrukwekkend. De snelle korte passen van de dragers klinken door de stille kerk. Gelukkig maken ze meer geluid dan de sluiter van mijn kamera. Ik sta midden voor het koor als ik de dragers recht op me af zie lopen. Een indrukwekkend gezicht en ik moet me goed concentreren op beelduitsnede en belichting. Bovendien moet ik op tijd weg zijn want ik mag natuurlijk niet in de weg lopen.

Het licht in de kerk is prachtig. Maar het verandert bijna elke minuut als de zon langs de ramen naar binnen schijnt. Ik gebruik geen flits natuurlijk want ik wil zo min mogelijk verstoren. Met een groothoek van 14 mm kan ik een mooi overzicht maken van de kerk en het koor. Het prachtige rode plafond geeft extra sfeer aan de foto.

De Last Post wordt gespeelde door een brandweer officier. Hij staat naast de kist en ik probeer hem te portretteren met de foto van Don Berghuijs op de achtergrond. Ik moet soms even heen en weer lopen van mijn positie bij een van de pilaren naast een kameraman naar een van de preekstoelen naast het koor. het zijn maar een paar meters maar ik voel me nogal opgelaten. Toch moet ik mijn platen maken om de registratie zo volledig mogelijk te doen.

Vanaf mijn plek op een plateau tegen een pilaar in de kerk maak ik vanuit de hand een panorama van 9 opnames die een goed overzicht geven van de plechtigheid. Het licht in de kerk is prachtig. Dankzij de prima ISO mogelijkheden van mijn kamera kan ik dit allemaal redelijk makkelijk zonder de storende flitser doen.

Een indrukwekkende plechtigheid, een foto-opdracht waar je niet op zit te wachten.
Het moet in een keer goed zijn. Je kunt niets regisseren maar je moet fotograferen zoals het komt, zo onopvallend mogelijk.
Het is bijzonder om deel uit te maken van de organisatie en een bijdrage te leveren aan de registratie van deze dag.

lekker net even anders......

2011-03-02T01:14:00.002+01:00

Zoals de trouwe lezer van mijn weblog weet, fotografeer ik al weer geruime tijd voor het Netwerk Magazine van de Veiligheidsregio Rotterdam Rijnmond. Ik wordt er op uit gestuurd om de foto's te maken die de artikelen moeten illustreren. Dat brengt me vaak op hele leuke plaatsen en ik ontmoet leuke en interessante mensen.

Ik vind het een uitdaging om die foto's net even wat meer 'gevoel' mee te geven.....mijn gevoel..... Ik wil mensen fotograferen zoals ze zijn. Geen stijve portretjes, dan kun je net zo goed een pasfoto inleveren..... Nee, het moet iets extra's hebben waardoor je naar het artikel wordt toe getrokken en je bewust blijft hangen om het te lezen.

Bij de Blusgroep Bernisse waren vier spuitgasten 'In naam van Hare Majesteit' geridderd voor hun verdiensten. Ze werden geinterviewd en daar moest een plaat bij. Ik zag het al voor me: vier strakke gezichten met hun ridderorde in een doosje dat ze braaf omhoog houden voor de foto.
Terwijl ik een een behoorlijke sneeuwstorm richting Bernisse reed (voor die ene plaat.....) spookten de gedachten door mijn hoofd......Wat moest ik daar nou mee.
Tijdens het interview luisterde ik mee en daar vielen de magische woorden: teamwork, plezier in je werk, een brandweer-familie, trots!

Ik stelde voor om in de garage een blusjas aan te trekken en daar, geheel tegen de draagregels in, de onderscheiding op te spelden. Het plezier dat de mannen hadden deed de rest en leverde een ontspannen en vrolijke plaat op van vier mannen die trots zijn op wat ze doen!

De direkteur van de Dienst Milieubeheer Rijnmond moest op de foto. Wat ik niet wist was dat deze dienst in een prachtig pand is gevestigd waarin vooral organische elementen de hoofdrol hebben. Prachtige glazen wanden, veel planten, muurschilderingen, groene zithoeken enz. De direkteur leidde me hartelijk rond en onderweg maakten we verschillende foto's. Op de terugweg naar zijn kantoor ontdekte ik het trappenhuis dat als een 'slakkenhuis' gevormd was. Mijn plaat was gemaakt......

De introductie van het Snelle Interventie Voertuig van de Brandweer Rotterdam aan alle burgemeester van de regio is niet echt een spetterend moment. Mannen in netten pakken die goedkeurend langs een brandweervoertuig lopen dat staat opgesteld in de tuin van het stadhuis in Rotterdam.

Maar toen Burgemeester Aboutaleb de hogedrukspuit in handen kreeg, het licht uit de schijnwerper op het dak een mooi strooilicht gaf en hij bijna een kollega burgemeester van de sokken spoot, zat er toch een dynamische plaat in.
Een laag standpunt waardoor een wat ander perspectief, een mooi invulflitsje op tweede gordijn en de lachende burgemeesters en brandweermannen maakten het af.

Het blijft zo leuk om dat magazine te vullen met foto's!

NBC

2011-03-02T00:51:00.002+01:00

"Oefenen doe je om klaar te zijn voor die situaties waarvan je hoopt dat ze nooit gebeuren..." zo zei een instructeur eens tegen me.
Dat geldt zeker voor het NBC team van de Brandweer. Deze speciaal getrainde brandweermannen rukken uit bij ongevallen waarbij Nucleaire, Biologische of Chemische stoffen betrokken zijn.
Ongevallen met tankwagens of branden zoals die onlangs bij Moerdijk zijn al geen pretje, laten we het maar niet over de eerste twee hebben.......

Maar als het zover is zijn deze mannen en vrouwen er klaar voor. In het beschermende pakken gaan zij er op uit om mensen te redden uit buitengewoon gevaarlijke situaties. In een speciaal daarvoor opgebouwd en ingericht tentencomplex worden de slachtoffers opgevangen, uitgekleed, ontsmet en getrieerd waarna ze medische zorg ontvangen.

Juist die ontsmetting is zo belangrijk anders zouden ze de gehele hulpverleningsketen kunnen besmetten met alle gevolgen van dien. Om te oefenen werd dit keer gebruik gemaakt van een groep padvinders die in aanraking waren geweest met een gevaarlijk giftige stof.

Deze plaat van het besmette jongetje dat onder de ontsmettingsdouche door een brandweerman wordt begeleidt werd de opening van het VRR magazine waarvoor ik het fotowerk verzorg. Vooral die grote zwarte handen die angstaanjagend lijken geven het jongetje bescherming en zorg.....

Dankzij een vriendelijke vriendelijke brandweercommandant had ik de mogelijkheid om in de hoogwerker van de brandweer een opname van hoogte te kunnen maken van het gehele tentencomplex van Brandweer en GHOR.
Heerlijk om zo hoog boven alles te fotograferen.......ik hou van hoogtes!

Aurora's

2011-03-02T00:31:00.005+01:00

De intensiteit van zonneactiviteit loopt weer op. We zijn onderweg naar de piek voor wat betreft de uitbarstingen op de zon. Deze cyclus van 12 a 13 jaar bereikt volgend jaar zijn top. dat betekend veel kans op Noorderlicht (Aurora Borealis)

De explosies op de zon sturen zonnewind de ruimte in en na ongeveer twee dagen bereiken die geladen deeltje de atmosfeer van de aarde. Daar komen ze in botsing met
met andere deeltjes in de atmosfeer van de aarde en het resultaat is Noorderlicht.

Overigens bestaat, naast het Noorderlicht, ook het Zuiderlicht, het Aurora Australis en dit is dan juist weer tijdens de zomermaanden te zien als het op de Zuidpool donker is.

In 2008 had ik het geluk om in het noorden van Zweden de Aurora's te ervaren. Een bijzondere ervaring.......

Op mijn iPhone heb ik een APP die me een seintje geeft als de zon weer eens flink uitbarst. je kunt hem vinden onder de naam 3D Sun, zeer de moeite waard.
met regelmaat wordt je getrakteerd op de meest mooie foto's en filmpjes.

terugkijken....en vooruit!

2011-03-01T23:40:00.003+01:00

Het is al weer veel te lang geleden dat ik mijn weblog heb aangevuld. Dat is geen luiheid of desintresse maar simpelweg drukte..... Da's natuurlijk relatief want het is zo druk als je het zelf maakt natuurlijk. Maar allerlei 'dingetjes' die onverwacht aandacht vragen kosten soms net even teveel tijd. De koelkast die kapot gaat, de overstap naar een andere computer waarop alles moet worden overgezet, het verbouwen van mijn werkkamer, kortom...... even geen weblog dus.
En dat terwijl het buiten zo verschrikkelijk mooi is......
Mijn 'achtertuin' is sprookjesachtig wit en waanzinnig fotogeniek. Maar het zijn maar enkele platen die ik maak.

En als de winter dan aanstalten maakt om weg te vliegen dan wordt ook ik onrustig. Allerlei plannen spelen door mijn hoofd en ik heb al duizenden foto's gemaakt voordat ik ook maar mijn kamera heb aangeraakt.

Afgelopen jaar ben ik bijvoorbeeld meerder malen op stap geweest met een enthousiaste groep fotovrienden. Er zijn hele mooie platen gemaakt en ik zie uit naar de fotodagen van dit jaar. Heb je al een keuze gemaakt?

Hoe dan ook: plannen genoeg..... nu nog de tijd om ze uit te voeren.
Tijd maken! Daar moet ik maar eens aan gaan werken.

Ik hoop in elk geval om samen met die geweldig leuke groep weer veel mooie fotomomenten te ervaren naast al het overige fotowerk.

Vrienden in het nieuws........

2010-11-27T23:39:00.004+01:00

De trouwe lezers van mijn weblog weten dat er twee fotografen zijn van wie ik vreselijk veel heb geleerd. Beiden waren onlangs in het nieuws. Ruben Smit lanceerde zijn nieuwe boek over de Oostvaardersplassen.
Een werkelijk prachtig boek met vooral heel veel mooie foto's waarbij je bijna het idee hebt dat je naar Nederland kijkt zoals het hier een paar duizend jaar geleden was.
Ik heb het boek inmiddels in huis en het is erg inspirerend..... mijn handen jeuken.......
Ik blijf maar bladeren door dat boek heen......

Ruben schrijft zelf op zijn weblog:

Het loopt een beetje storm bij me ivm de lancering van het boek 'De Oostvaardersplassen, voorbij de horizon van het vertrouwde'. Net bij Radio 1 geweest alwaar ik bij Thijs van de Brink e.a. (EO) een interview had over mijn boek en mijn gedachtengang daarachter!Hierbij de link:

http://www.eo.nl/programma/ditisdedag/2010-2011/page/_Niet_ingrijpen_in_Oostvaardersplassen__/articles/article.esp?article=12034741

En natuurlijk het definitieve omslag. Het boek is al te bestellen via www.staatsbosbeheer.nl . Voor slechts € 19,95!!!!!!

En dat is wel heel erg de moeite waard, een aanrader voor Sint Nicolaas of onder de kerstboom!

Ook mijn andere fotomaatje Jasper Doest heeft nieuws:
Met de bovenstaande foto van een moeder poolvos met haar pups won hij de National Wildlife Photo Contest en schrijft op zijn website:

Four decades ago, the first National Wildlife Photo Contest launched with one theme—the effects of pollution on wildlife—and a very grim grand prize winner: an image of a dead cormorant on a beach. Since then, the annual contest has grown exponentially; this year, nearly 50,000 images were entered. I'm excited to announce that my photograph of this arctic fox family received a first prize in the Global Warming category, Pro division.

I took this photograph as part of my series about arctic foxes. It was my 2nd summer at the arctic fox den in Svalbard. After a couple of days of photography, I was about to leave when the mother came home from a long morning hunt. I will never forget the rush of adrenaline that went through my veins when this mother started nursing her babies right in front of me.

Jasper, van harte gelukgewenst !
En ik ken het euforisch gevoel dat Jasper beschrijft want ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik naast hem zat op het moment dat hij de foto maakte. Het was een heel bijzondere trip die me nog vers in het geheugen ligt en ik voel me erg bevoorrecht dat ik dit tafreeltje met eigen ogen en kamera mocht aanschouwen.
Geweldig dat deze foto de eerste prijs heeft gewonnen !

Over de schouder meekijken

2010-10-19T18:13:00.008+02:00

Mijn enthousiasme over de GoPro actiekamera heb ik al eerder niet onder stoelen of banken geschoven. En weer kan ik met veel plezier berichten dat de GoPro zich heeft bewezen.
Dit keer ben ik op stap gegaan met Peter, Rapid responder bij de AmbulanceZorg Rotterdam Rijnmond (VRR). Meestal op de motor en soms met een auto gaat Peter in z'n eentje af op meldingen waarvan het soms de vraag is of daar echt een ambulance naar toe moet en waar hij probeert om de problematiek op te lossen of alsnog een ambulance ter plaatse te vragen. Daarnaast rijden de motorrijders ook om ambulance-bemanningen een extra helpende hand te bieden bij bijvoorbeeld grote ongevallen en reanimaties. Ik had een spectaculaire plaat in mijn gedachten en die hebben we die dag dan ook wel gemaakt denk ik.

Om de plaat te maken die ik in mijn gedachten had heb ik de GoPro bevestigd aan de uitschuifbare stang die je op de eerste foto van dit item kunt zien, vlak onder de oranje zwaailamp achterop de motorfiets. De kamera zit dan ruim 2 meter boven de grond en met de groothoek van de kamera kijk je dan over de schouder van Peter mee. Met een instelling van elke twee seconden één foto, komt Peter na elke rit met ruim 400 foto's terug. Daaruit zoek ik dan de plaat die ik wilde zien. Het effect is dat je een foto krijgt die eigenlijk niet gemaakt kon worden vanuit dat standpunt en op dat moment.......

De kracht van de Rapid Responder op een motorfiets is natuurlijk dat hij bijna overal kan komen en tussendoor kan: over fietspaden, door het gras, tussen de files door, festivalterreinen, optochten, winkelcentra enz.
Op deze manier kun je zien wat Peter ziet.

Een van de fijnste platen wordt gemaakt als Peter door de voetgangerspassage van het Centraal Station rijdt. Hier is wat minder licht en worden de sluitertijden iets langer dan buiten, spreekt voor zich......
De camera op de stang is ten opzichte van de motorrijder een constante factor. Hier is dus vrijwel geen beweging zichtbaar. Maar omdat Peter zachtjes tussen de mensen door rijdt én de mensen blijven bewegen, wordt de door mij zeer gewenste beweging en sfeer weergegeven.
Uit deze serie zal uiteindelijk de cover van het VRR Magazine worden geselecteerd. Ik zal die tzt op deze weblog plaatsen.

Op voor ambulances vrijwel onbereikbare plaatsen weet Peter met zijn motor probleemloos te komen, zoals hier in de 'Koopgoot' in het Rotterdamse centrum. Indien nodig kan Peter met zijn motor met daarin alle apparatuur snel en veilig tot vlak bij het slachtoffer komen.

Na een aantal foto-ritten met de kamera op de uitschuifbare paal wil ik ook wat van Peter laten zien terwijl hij door het verkeer gaat. De kamera wordt nu met een zuignap vóór op het windscherm van de motor geplaatst zodat Peter zelf gefotografeerd wordt terwijl hij een paar rondjes over het Schieplein maakt.

Ondanks ...... of dankzij de regen........

2010-10-19T18:10:00.004+02:00

Elk jaar wordt in de maand september een grote oefening georganiseerd waarbij zowel de brandweer als de ambulancedienst en soms ook de politie met elkaar oefenen. Ook dit jaar werd er een mooie oefening in elkaar gezet waarbij heel wat gevraagd werd van de deelnemers.

Tijdens een illegale straatrace botsten de twee auto's op elkaar, raakten in een slip waarbij een andere auto werd geraakt. Ook vloog één van de racers over de vangrail en kwam terecht op een groepje fietsers waarvan er één onder de auto terecht kwam. Een doemscenario maar zeker niet ondenkbaar.

Voor Teus en Pieter een flinke kluif. Als eerste ambulance ter plaatse was het aan hen om dit ongeval goed in kaart te brengen, slachtoffers te triëren en op te schalen naar een zwaardere inzet van mensen en materiaal, uiteraard in overleg met de brandweer.

Het duurde echter niet lang voordat, net na het begin van de oefening, de hemelsluizen wijd open gingen. Regen, regen en nog eens regen, met bakken kwam het naar beneden. Daarbij begon het ook nog te onweren en even werd overwogen om de oefening te staken. Gelukkig trok het onweer langs ons heen en konden we doorgaan. Het overvloedige water op de weg leverde een heerlijke sfeer op....vanuit fotografisch oogpunt dan tenminste. Glinsteringen, waterdruppels op de helmen en de gezichten, spiegelende lichten in het natte wegdek, het was een feestje wat mij betreft. Niet alleen ik was doornat, ook mijn camera kreeg de volle laag. Gelukkig kan dat ding een hoop hebben en zijn alle koppelingen een knoppen goed beschermd tegen water. Zelfs de flitser heeft tegenwoordig een rubber seal op de plek waar hij op de kamera vast zit. Ik kon dus gelukkig vrijwel probleemloos doorwerken. Juist dankzij de regen kregen de foto's extra sfeer en drama mee.

In de aangereden auto werd een vaatje ontdekt met een chemisch middel daarin, dat was gaan lekken. De bestuurde vertoonde ook vergiftigingsverschijnselen en dus werd het Gevaarlijke Stoffen-team ingezet om dit giftige vaatje veilig te bergen. In de stromende regen kregen ze hun beschermde pakken aan.

Het was weer een uitstekende oefening waarbij iedereen nog even moest terugdenken aan een jaar geleden, toen we na afloop nog werden ingezet bij het treinongeval in Barendrecht. Dit keer bleef het gelukkig rustig. Veel leermomenten maar dat zorgt ervoor dat de hulpverlening in de praktijk weer een beetje beter is geworden.

Grensverleggend......

2010-10-19T18:05:00.006+02:00

Eind oktober werd door de Brandweer Rotterdam-Rijnmond weer een bijzonder evenement georganiseerd: GVAB ofwel Grens Verleggende Aktiviteiten Brandweer. Zo'n 22 teams meldden zich tussen 20 en 22 uur in de brandweerkazerne Vlaardingen waarna ze na een breefing met een tourincar naar de startlocatie werden gebracht in Hoek van Holland.

Verschillende teams van Brandweer, Ambulance, Politie, Meldkamer enz gingen op pad om verschillende locaties te bezoeken waar opdrachten moesten worden volbracht. Tot de volgende ochtend 9 uur hebben ze de tijd dit alles te volbrengen.

In een bui van blinde drift bood ik aan om hiervan een fotoreportage te maken. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad. Maar hoe kom je snel op alle locaties waar de teams voorbij komen?
Daarvoor kreeg ik hulp van Bert, een zeer ervaren motorrijder en voormalig Rapid Responder (ambulance-motor) van de Ambulancezorg Rotterdam-Rijnmond. Zeer comfortabel en vooral ook veilig bracht Bert me overal waar ik maar wilde. Over fietspaden, door het bos, langs de Waterweg, naar de duinen, geen probleem. Dat werkt natuurlijk super want ik hoef me geen zorgen te maken over mijn vervoer, want afstappen en fotograferen-opstappen en wegwezen!

Maar fotograferen in het midden van de nacht is niet altijd even makkelijk. En natuurlijk kun je dan wel een flitser gebruiken, de SB 900 van Nikon is daar krachtig genoeg voor, maar je flitst natuurlijk alles wel hartstikke dood. Alle sfeer verdwijnt. Dus werd het een mengeling van hoge ISO's, tweede gordijn flitsen en soms helemaal niet flitsen, soms met behulp van een zaklamp bijlichten. Wees eens creatief.....Vooral alleen maar gebruik maken van de hoofdlampjes geeft veel sfeer.

Zoals gezegd moesten op de verschillende posten opdrachten worden uitgevoerd. Zoals hier in de duinen waar een dikke 12 duims brandslang van zo'n 20 meter lengte gevuld met water moest worden verplaatst door ondergrondse bunkergangen. Voorwaar geen makkelijke klus maar de teams hadden hiervoor allemaal wel een oplossing.

Behalve fysieke proeven moest er ook nagedacht worden. Elke post had dus twee opdrachten om te vervullen. Het tweede deel bestond hier uit een puzzel waarbij alle teamleden met de voeten naar het midden werden vastgebonden aan de enkels. Doel was om uiteindelijk rechtopstaand met de gezichten naar buiten te eindigen....... ik weet nog steeds niet hoe het werkt.......

Voor de veiligheid van de deelnemers was er ook een ambulance de gehele nacht standby. Voor ons een uitstekende hulp bij het localiseren van de verschillende teams.

Bij aankomst op de verschillende posten kregen de deelnemers wat te eten. Op de ene post was er satéh, op de andere soep, broodjes worst, fruit, drinken en snacks. En ze konden even de puzzel oplossen die aan het einde van de tocht diende te worden ingeleverd. Er werd goed voor hen gezorgd door de vele vrijwilligers die deze GVAB mogelijk maakten.

Een bijzondere ervaring, zowel voor mij als voor mijn maatje Bert. We hebben met veel plezier de reportage gemaakt waar uiteindelijk zo'n 400 foto's zijn uitgekomen.
Bert en ik riepen gedurende de nacht: 'volgend jaar weer?' Wat mij betreft wel......!

Weer op grote hoogte

2010-10-19T18:03:00.004+02:00

Voor de Veiligheidsregio mag ik met regelmaat reportages maken die in hoofdzaak te maken hebben met de hulpverlening in al zijn facetten. Al eerder was ik op pad met het Hoogte Reddingsteam van de Gezamenlijke Brandweer, waarbij we op de Maasvlakte in een hoge containerkraan oefenden. Dit keer werd er geoefend op het dak van zgn. NedLloyd gebouw aan de Maasboulevard in Rotterdam, op ongeveer 80 meter hoogte.

Een glazenwasser was met zijn bakje langs de gevel van het gebouw in de problemen gekomen en kon niet meer op of neer. Dus werd de hulp ingeroepen van het HRT die met hun fonkelnieuwe bus met alle appraatuur en materialen in en zelfs buiten de regio snel inzetbaar zijn.

Het leverde weer fijne platen op waarbij de witte gevelplaten een mooi grafisch effect gaven. Maar vooral de diepte (of hoogte) maakt het een fijne plaat voor mij. Ik ben gek op hoogtes.......
Voor de foto's moet ik vaak zelf ook aardig 'over de rand' om een mooi standpunt voor mijn foto's te creëren. Daarbij draag ik natuurlijk ook zelf een veiligheids-harnas zodat ik me kan vastzetten. Veiligheid voor alles! Maar wel erg prettig zo!

En als je dan even om je heen kijkt en je ziet de prachtige wolkenlucht boven Rotterdam dan móet daar haast wel een fijne panorama in zitten......